حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ أَبِي مَرْيَمَ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عُقْبَةَ، قَالَ أَخْبَرَنِي نَافِعٌ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " بَيْنَمَا ثَلاَثَةُ نَفَرٍ يَتَمَاشَوْنَ أَخَذَهُمُ الْمَطَرُ، فَمَالُوا إِلَى غَارٍ فِي الْجَبَلِ، فَانْحَطَّتْ عَلَى فَمِ غَارِهِمْ صَخْرَةٌ مِنَ الْجَبَلِ، فَأَطْبَقَتْ عَلَيْهِمْ، فَقَالَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ انْظُرُوا أَعْمَالاً عَمِلْتُمُوهَا لِلَّهِ صَالِحَةً، فَادْعُوا اللَّهَ بِهَا لَعَلَّهُ يَفْرُجُهَا. فَقَالَ أَحَدُهُمُ اللَّهُمَّ إِنَّهُ كَانَ لِي وَالِدَانِ شَيْخَانِ كَبِيرَانِ، وَلِي صِبْيَةٌ صِغَارٌ كُنْتُ أَرْعَى عَلَيْهِمْ، فَإِذَا رُحْتُ عَلَيْهِمْ فَحَلَبْتُ بَدَأْتُ بِوَالِدَىَّ أَسْقِيهِمَا قَبْلَ وَلَدِي، وَإِنَّهُ نَاءَ بِيَ الشَّجَرُ فَمَا أَتَيْتُ حَتَّى أَمْسَيْتُ، فَوَجَدْتُهُمَا قَدْ نَامَا، فَحَلَبْتُ كَمَا كُنْتُ أَحْلُبُ، فَجِئْتُ بِالْحِلاَبِ فَقُمْتُ عِنْدَ رُءُوسِهِمَا، أَكْرَهُ أَنْ أُوقِظَهُمَا مِنْ نَوْمِهِمَا، وَأَكْرَهُ أَنْ أَبْدَأَ بِالصِّبْيَةِ قَبْلَهُمَا، وَالصِّبْيَةُ يَتَضَاغَوْنَ عِنْدَ قَدَمَىَّ، فَلَمْ يَزَلْ ذَلِكَ دَأْبِي وَدَأْبَهُمْ حَتَّى طَلَعَ الْفَجْرُ، فَإِنْ كُنْتَ تَعْلَمُ أَنِّي فَعَلْتُ ذَلِكَ ابْتِغَاءَ وَجْهِكَ، فَافْرُجْ لَنَا فُرْجَةً نَرَى مِنْهَا السَّمَاءَ، فَفَرَجَ اللَّهُ لَهُمْ فُرْجَةً حَتَّى يَرَوْنَ مِنْهَا السَّمَاءَ. وَقَالَ الثَّانِي اللَّهُمَّ إِنَّهُ كَانَتْ لِي ابْنَةُ عَمٍّ، أُحِبُّهَا كَأَشَدِّ مَا يُحِبُّ الرِّجَالُ النِّسَاءَ، فَطَلَبْتُ إِلَيْهَا نَفْسَهَا، فَأَبَتْ حَتَّى آتِيَهَا بِمِائَةِ دِينَارٍ، فَسَعَيْتُ حَتَّى جَمَعْتُ مِائَةَ دِينَارٍ، فَلَقِيتُهَا بِهَا، فَلَمَّا قَعَدْتُ بَيْنَ رِجْلَيْهَا قَالَتْ يَا عَبْدَ اللَّهِ اتَّقِ اللَّهَ، وَلاَ تَفْتَحِ الْخَاتَمَ. فَقُمْتُ عَنْهَا، اللَّهُمَّ فَإِنْ كُنْتَ تَعْلَمُ أَنِّي قَدْ فَعَلْتُ ذَلِكَ ابْتِغَاءَ وَجْهِكَ فَافْرُجْ لَنَا مِنْهَا فَفَرَجَ لَهُمْ فُرْجَةً. وَقَالَ الآخَرُ اللَّهُمَّ إِنِّي كُنْتُ اسْتَأْجَرْتُ أَجِيرًا بِفَرَقِ أَرُزٍّ فَلَمَّا قَضَى عَمَلَهُ قَالَ أَعْطِنِي حَقِّي. فَعَرَضْتُ عَلَيْهِ حَقَّهُ، فَتَرَكَهُ وَرَغِبَ عَنْهُ، فَلَمْ أَزَلْ أَزْرَعُهُ حَتَّى جَمَعْتُ مِنْهُ بَقَرًا وَرَاعِيَهَا، فَجَاءَنِي فَقَالَ اتَّقِ اللَّهَ وَلاَ تَظْلِمْنِي، وَأَعْطِنِي حَقِّي. فَقُلْتُ اذْهَبْ إِلَى ذَلِكَ الْبَقَرِ وَرَاعِيهَا. فَقَالَ اتَّقِ اللَّهَ وَلاَ تَهْزَأْ بِي. فَقُلْتُ إِنِّي لاَ أَهْزَأُ بِكَ، فَخُذْ ذَلِكَ الْبَقَرَ وَرَاعِيَهَا. فَأَخَذَهُ فَانْطَلَقَ بِهَا، فَإِنْ كُنْتَ تَعْلَمُ أَنِّي فَعَلْتُ ذَلِكَ ابْتِغَاءَ وَجْهِكَ، فَافْرُجْ مَا بَقِيَ، فَفَرَجَ اللَّهُ عَنْهُمْ ".
Саид ибн Абу Марям, Исмоил ибн Иброҳим ибн Уқбадан: Менга Нофиъ, у Ибн Умардан (розияллаҳу анҳумо), у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан хабар берди: «Уч киши (бирга) юриб кетаётганларида, уларни ёмғир тутди. Улар тоғдаги бир ғорга (кириб) четландилар, уларнинг ғори оғзига тоғдан бир қоятош юмалаб тушди ва уларнинг устига (ғорни) беркитди. Улар бир-бирига: Аллаҳга қилган солиҳ амалларингизни (эслаб) қаранглар ва улар билан Аллаҳга дуо қилинглар, эҳтимол У уни (қоятошни) очар, дедилар. Улардан бири: Аллаҳим, менинг қари, кекса ота-онам бор эди, ва менинг кичкина болаларим бор эди, мен улар учун (чорва) боқар эдим. (Кечқурун) уларнинг олдига қайтганимда, соғиб, болаларимдан олдин ота-онамга ичиришдан бошлар эдим. Бир куни дарахт(зор) мени узоқлаштирди (узоқда қолдим), то кеч кирмагунимча келмадим, уларни ухлаб қолган ҳолда топдим. Мен ҳар доим соғгандек соғдим ва сут билан келиб, уларнинг бош томонида турдим — уларни уйқусидан уйғотишни ёқтирмадим, ва улардан олдин болаларга (сут беришни) бошлашни ҳам ёқтирмадим, ҳолбуки болалар оёқларим олдида (очликдан) бақирар эдилар. Мана шу — менинг аҳволим ва уларнинг аҳволи — тонг отгунча давом этди. Агар Сен мен буни Сенинг юзингни (розилигингни) истаб қилганимни билсанг, бизга бир тирқиш оч, ундан осмонни кўрайлик, деди. Аллаҳ уларга бир тирқиш очди, ундан осмонни кўрдилар. Иккинчиси: Аллаҳим, менинг бир амаким қизи бор эди, мен уни эркаклар аёлларни энг қаттиқ севгандек севардим. Мен ундан ўзини (яқинликни) талаб қилдим, у эса унга юз динор келтирмагунимча (рад этиб) кўнмади. Мен ҳаракат қилиб, юз динор тўпладим ва уни олиб унинг олдига келдим. Унинг икки оёғи орасида ўтирганимда, у: Эй Аллаҳнинг бандаси, Аллаҳдан қўрқ ва муҳрни (бокираликни) очма (зино қилма), деди. Мен ундан турдим (воз кечдим). Аллаҳим, агар Сен мен буни Сенинг юзингни истаб қилганимни билсанг, бизга ундан (қоятошдан бир тирқиш) оч, деди. (Аллаҳ) уларга бир тирқиш очди. Бошқаси (учинчиси): Аллаҳим, мен бир ишчини бир фарак (ўлчов) гуручга ёллаган эдим. У ишини бажаргач: Ҳақимни бер, деди. Мен унга ҳақини таклиф қилдим, у эса уни ташлаб (олмай), ундан воз кечди. Мен уни (гуручни) экавердим, то ундан сигирлар ва унинг чўпонини тўпладим. У менга келиб: Аллаҳдан қўрқ ва менга зулм қилма, ҳақими бер, деди. Мен: Анави сигирлар ва унинг чўпонига бор (ол), дедим. У: Аллаҳдан қўрқ, мени масхара қилма, деди. Мен: Мен сени масхара қилмайман, анави сигирлар ва унинг чўпонини ол, дедим. У уни олди ва уни (ҳайдаб) олиб кетди. Агар Сен мен буни Сенинг юзингни истаб қилганимни билсанг, қолган(тирқиш)ни оч, деди. Шунда Аллаҳ улардан (қоятошни бутунлай) очди» дедилар.