باب الصَّبْرِ عَلَى الأَذَى
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ سُفْيَانَ، قَالَ حَدَّثَنِي الأَعْمَشُ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ السُّلَمِيِّ، عَنْ أَبِي مُوسَى ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لَيْسَ أَحَدٌ ـ أَوْ لَيْسَ شَىْءٌ ـ أَصْبَرَ عَلَى أَذًى سَمِعَهُ مِنَ اللَّهِ، إِنَّهُمْ لَيَدْعُونَ لَهُ وَلَدًا، وَإِنَّهُ لَيُعَافِيهِمْ وَيَرْزُقُهُمْ ".
Мусаддад, Яҳё ибн Саиддан, у Суфёндан: Менга Аъмаш, у Саид ибн Жубайрдан, у Абу Абдураҳмон Суламийдан, у Абу Мусодан (розияллаҳу анҳу), у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан айтиб берди: «Ҳеч ким — ёки ҳеч нарса — эшитган озорига Аллаҳдан кўра сабрлироқ эмас: улар Унга бола (фарзанд) нисбат берадилар, У эса уларга офият берар ва уларни ризқлантирар» дедилар.
حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ حَفْصٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، قَالَ سَمِعْتُ شَقِيقًا، يَقُولُ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ قَسَمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم قِسْمَةً كَبَعْضِ مَا كَانَ يَقْسِمُ، فَقَالَ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ وَاللَّهِ إِنَّهَا لَقِسْمَةٌ مَا أُرِيدَ بِهَا وَجْهُ اللَّهِ. قُلْتُ أَمَّا أَنَا لأَقُولَنَّ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَأَتَيْتُهُ وَهْوَ فِي أَصْحَابِهِ فَسَارَرْتُهُ فَشَقَّ ذَلِكَ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَتَغَيَّرَ وَجْهُهُ وَغَضِبَ، حَتَّى وَدِدْتُ أَنِّي لَمْ أَكُنْ أَخْبَرْتُهُ ثُمَّ قَالَ " قَدْ أُوذِيَ مُوسَى بِأَكْثَرَ مِنْ ذَلِكَ فَصَبَرَ ".
Умар ибн Ҳафс, отасидан: Бизга Аъмаш: Шақиқни эшитдйм: Абдуллаҳ: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ўзлари тақсимлайдиган баъзи тақсимотлардек бир тақсимот қилдилар. Ансордан бир киши: Валлаҳи, бу — унда Аллаҳнинг юзи (розилиги) ирода қилинмаган бир тақсимотдир, деди. Мен: Мен албатта Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга айтаман, дедим. Мен у кишига — у киши саҳобалари ичида экан — келиб, сирли (оҳиста) айтдйм. Бу Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга оғир бўлди, юзлари ўзгарди ва ғазабландилар, ҳатто мен унга хабар бермаган бўлсам экан деб (афсусландим). Сўнг у: «Мусо бундан ҳам кўпроқ озорланди, аммо сабр қилди» дедилар, деди.