حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ سَهْلٍ، قَالَ كُنَّا نَفْرَحُ يَوْمَ الْجُمُعَةِ. قُلْتُ وَلِمَ قَالَ كَانَتْ لَنَا عَجُوزٌ تُرْسِلُ إِلَى بُضَاعَةَ ـ قَالَ ابْنُ مَسْلَمَةَ نَخْلٍ بِالْمَدِينَةِ ـ فَتَأْخُذُ مِنْ أُصُولِ السِّلْقِ فَتَطْرَحُهُ فِي قِدْرٍ، وَتُكَرْكِرُ حَبَّاتٍ مِنْ شَعِيرٍ، فَإِذَا صَلَّيْنَا الْجُمُعَةَ انْصَرَفْنَا وَنُسَلِّمُ عَلَيْهَا فَتُقَدِّمُهُ إِلَيْنَا، فَنَفْرَحُ مِنْ أَجْلِهِ، وَمَا كُنَّا نَقِيلُ وَلاَ نَتَغَدَّى إِلاَّ بَعْدَ الْجُمُعَةِ.
Абдуллаҳ ибн Маслама, Ибн Абу Ҳозимдан, у отасидан, у Саҳлдан ривоят қилади: У: Биз Жума куни хурсанд бўлар эдик, деди. Мен: Нимага? дедим. У: Бизнинг бир кампиримиз бор эди, у Бузўа — Ибн Маслама: Мадинадаги бир хурмозор — га (одам) юборар, силқ (қовоқдош ўсимлик) илдизларидан олиб, уни бир қозонга ташлар ва бир неча арпа донасини янчар эди. Биз Жума (намози)ни ўқисак, қайтар ва унга салом берар эдик, у уни бизга тақдим қилар, биз унинг сабабли хурсанд бўлар эдик; биз Жумадан кейин(гина) қайлула (туш уйқуси) қилар ва кундузги овқат (ғадо) ер эдик, деди.