حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، أَخْبَرَنَا هِشَامٌ، عَنْ مَعْمَرٍ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، قَالَ أَخْبَرَنِي أُسَامَةُ بْنُ زَيْدٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم رَكِبَ حِمَارًا عَلَيْهِ إِكَافٌ، تَحْتَهُ قَطِيفَةٌ فَدَكِيَّةٌ، وَأَرْدَفَ وَرَاءَهُ أُسَامَةَ بْنَ زَيْدٍ وَهْوَ يَعُودُ سَعْدَ بْنَ عُبَادَةَ فِي بَنِي الْحَارِثِ بْنِ الْخَزْرَجِ، وَذَلِكَ قَبْلَ وَقْعَةِ بَدْرٍ حَتَّى مَرَّ فِي مَجْلِسٍ فِيهِ أَخْلاَطٌ مِنَ الْمُسْلِمِينَ وَالْمُشْرِكِينَ عَبَدَةِ الأَوْثَانِ وَالْيَهُودِ، وَفِيهِمْ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَىٍّ ابْنُ سَلُولَ، وَفِي الْمَجْلِسِ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ رَوَاحَةَ، فَلَمَّا غَشِيَتِ الْمَجْلِسَ عَجَاجَةُ الدَّابَّةِ خَمَّرَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَىٍّ أَنْفَهُ بِرِدَائِهِ ثُمَّ قَالَ لاَ تُغَبِّرُوا عَلَيْنَا. فَسَلَّمَ عَلَيْهِمُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ وَقَفَ فَنَزَلَ، فَدَعَاهُمْ إِلَى اللَّهِ وَقَرَأَ عَلَيْهِمُ الْقُرْآنَ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَىٍّ ابْنُ سَلُولَ أَيُّهَا الْمَرْءُ لاَ أَحْسَنَ مِنْ هَذَا، إِنْ كَانَ مَا تَقُولُ حَقًّا، فَلاَ تُؤْذِنَا فِي مَجَالِسِنَا، وَارْجِعْ إِلَى رَحْلِكَ، فَمَنْ جَاءَكَ مِنَّا فَاقْصُصْ عَلَيْهِ. قَالَ ابْنُ رَوَاحَةَ اغْشَنَا فِي مَجَالِسِنَا، فَإِنَّا نُحِبُّ ذَلِكَ. فَاسْتَبَّ الْمُسْلِمُونَ وَالْمُشْرِكُونَ وَالْيَهُودُ حَتَّى هَمُّوا أَنْ يَتَوَاثَبُوا، فَلَمْ يَزَلِ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُخَفِّضُهُمْ، ثُمَّ رَكِبَ دَابَّتَهُ حَتَّى دَخَلَ عَلَى سَعْدِ بْنِ عُبَادَةَ فَقَالَ " أَىْ سَعْدُ أَلَمْ تَسْمَعْ مَا قَالَ أَبُو حُبَابٍ ". يُرِيدُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ أُبَىٍّ قَالَ كَذَا وَكَذَا قَالَ اعْفُ عَنْهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَاصْفَحْ فَوَاللَّهِ لَقَدْ أَعْطَاكَ اللَّهُ الَّذِي أَعْطَاكَ، وَلَقَدِ اصْطَلَحَ أَهْلُ هَذِهِ الْبَحْرَةِ عَلَى أَنْ يُتَوِّجُوهُ فَيُعَصِّبُونَهُ بِالْعِصَابَةِ، فَلَمَّا رَدَّ اللَّهُ ذَلِكَ بِالْحَقِّ الَّذِي أَعْطَاكَ شَرِقَ بِذَلِكَ، فَذَلِكَ فَعَلَ بِهِ مَا رَأَيْتَ، فَعَفَا عَنْهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم.
Иброҳим ибн Мусо, Ҳишомдан, у Маъмардан, у Зуҳрийдан, у Урва ибнуз Зубайрдан ривоят қилади: Менга Усома ибн Зайд хабар берди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам устида тўқум, остида Фадакча қатифа (гилам) бўлган эшакка миндилар ва ортларига Усома ибн Зайдни миндирдилар; у киши Бану Ҳорис ибнул Хазраж(маҳалласи)да Саъд ибн Убодани йўқлашга борардилар — бу Бадр воқеасидан олдин эди — то ичида мусулмонлар, бутга сиғинувчи мушриклар ва яҳудийларнинг аралашмаси бўлган бир мажлис ёнидан ўтдилар, улар ичида Абдуллаҳ ибн Убай ибн Салул (ҳам) бор эди, мажлисда Абдуллаҳ ибн Равоҳа (ҳам) бор эди. Ҳайвоннинг чанги мажлисни қоплаганида, Абдуллаҳ ибн Убай ридоси билан бурнини ёпди, сўнг: Бизнинг устимизга чанг қилманглар, деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уларга салом бердилар, сўнг тўхтаб (эшакдан) тушдилар, уларни Аллаҳга даъват қилдилар ва уларга Қуръан ўқиб бердилар. Абдуллаҳ ибн Убай ибн Салул: Эй киши, агар айтаётган нарсанг ҳақ бўлса, бундан яхшироқ нарса йўқ (аммо), бизни мажлисларимизда безовта қилма, ўз манзилингга қайт; биздан ким сенга келса, унга (шуни) ҳикоя қил, деди. Ибн Равоҳа: Бизни мажлисларимизда (у билан) келаверинг, чунки биз буни яхши кўрамиз, деди. Мусулмонлар, мушриклар ва яҳудийлар бир-бирини сўкдилар, ҳатто бир-бирига ташланишга (ҳужум қилишга) қасд қилдилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уларни тинчитишда давом этдилар, сўнг ҳайвонларига миниб, Саъд ибн Убоданинг олдига кирдилар ва: «Эй Саъд, Абу Ҳубоб — Абдуллаҳ ибн Убайни назарда тутдилар — нима деганини эшитмадингми? У шундай-шундай деди» дедилар. У (Саъд): Уни авф қил, эй Расулуллаҳ, ва кечир; валлаҳи, Аллаҳ сенга — сенга берган нарсани — берди; бу шаҳарнинг аҳли уни (Абдуллаҳни) тож кийдириб, (бошига) салла боғлашга келишган эдилар; Аллаҳ буни сенга берган ҳақ билан рад қилганида, у шу сабабли бўғилди — мана шу — уни сен кўрган нарсани қилишга ундади, деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уни авф қилдилар.