حَدَّثَنَا ابْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ كَعْبٍ، قَالَ سَمِعْتُ كَعْبَ بْنَ مَالِكٍ، يُحَدِّثُ حِينَ تَخَلَّفَ عَنْ تَبُوكَ، وَنَهَى، رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ كَلاَمِنَا، وَآتِي رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأُسَلِّمُ عَلَيْهِ، فَأَقُولُ فِي نَفْسِي هَلْ حَرَّكَ شَفَتَيْهِ بِرَدِّ السَّلاَمِ أَمْ لاَ حَتَّى كَمَلَتْ خَمْسُونَ لَيْلَةً، وَآذَنَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِتَوْبَةِ اللَّهِ عَلَيْنَا حِينَ صَلَّى الْفَجْرَ.
Ибн Букайр, Лайсдан, у Уқайлдан, у Ибн Шиҳобдан, у Абдураҳмон ибн Абдуллаҳдан ривоят қилади: Абдуллаҳ ибн Каъб: Каъб ибн Моликни — Табукдан қолиб кетган пайтда — айтиб бераётганини эшитдйм: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам (саҳобаларни) биз билан гаплашишдан қайтардилар. Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келиб, у кишига салом берар ва ўз ичимда: У киши саломни қайтаришда лабларини қимирлатдиларми ёки йўқми? деб (ўйлар) эдим, то эллик кеча тўла бўлгунча. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бомдодни ўқиганларида Аллаҳнинг бизга тавбамизни қабул қилганини эълон қилдилар, деди.