حَدَّثَنَا يُوسُفُ بْنُ بُهْلُولٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ إِدْرِيسَ، قَالَ حَدَّثَنِي حُصَيْنُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ سَعْدِ بْنِ عُبَيْدَةَ، عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ السُّلَمِيِّ، عَنْ عَلِيٍّ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ بَعَثَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَالزُّبَيْرَ بْنَ الْعَوَّامِ وَأَبَا مَرْثَدٍ الْغَنَوِيَّ وَكُلُّنَا فَارِسٌ فَقَالَ " انْطَلِقُوا حَتَّى تَأْتُوا رَوْضَةَ خَاخٍ، فَإِنَّ بِهَا امْرَأَةً مِنَ الْمُشْرِكِينَ مَعَهَا صَحِيفَةٌ مِنْ حَاطِبِ بْنِ أَبِي بَلْتَعَةَ إِلَى الْمُشْرِكِينَ ". قَالَ فَأَدْرَكْنَاهَا تَسِيرُ عَلَى جَمَلٍ لَهَا حَيْثُ قَالَ لَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ قُلْنَا أَيْنَ الْكِتَابُ الَّذِي مَعَكِ قَالَتْ مَا مَعِي كِتَابٌ. فَأَنَخْنَا بِهَا، فَابْتَغَيْنَا فِي رَحْلِهَا فَمَا وَجَدْنَا شَيْئًا، قَالَ صَاحِبَاىَ مَا نَرَى كِتَابًا. قَالَ قُلْتُ لَقَدْ عَلِمْتُ مَا كَذَبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَالَّذِي يُحْلَفُ بِهِ لَتُخْرِجِنَّ الْكِتَابَ أَوْ لأُجَرِّدَنَّكِ. قَالَ فَلَمَّا رَأَتِ الْجِدَّ مِنِّي أَهْوَتْ بِيَدِهَا إِلَى حُجْزَتِهَا وَهْىَ مُحْتَجِزَةٌ بِكِسَاءٍ فَأَخْرَجَتِ الْكِتَابَ ـ قَالَ ـ فَانْطَلَقْنَا بِهِ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " مَا حَمَلَكَ يَا حَاطِبُ عَلَى مَا صَنَعْتَ ". قَالَ مَا بِي إِلاَّ أَنْ أَكُونَ مُؤْمِنًا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ، وَمَا غَيَّرْتُ وَلاَ بَدَّلْتُ، أَرَدْتُ أَنْ تَكُونَ لِي عِنْدَ الْقَوْمِ يَدٌ يَدْفَعُ اللَّهُ بِهَا عَنْ أَهْلِي وَمَالِي، وَلَيْسَ مِنْ أَصْحَابِكَ هُنَاكَ إِلاَّ وَلَهُ مَنْ يَدْفَعُ اللَّهُ بِهِ عَنْ أَهْلِهِ وَمَالِهِ. قَالَ " صَدَقَ فَلاَ تَقُولُوا لَهُ إِلاَّ خَيْرًا ". قَالَ فَقَالَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ إِنَّهُ قَدْ خَانَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَالْمُؤْمِنِينَ، فَدَعْنِي فَأَضْرِبَ عُنُقَهُ. قَالَ فَقَالَ " يَا عُمَرُ وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّ اللَّهَ قَدِ اطَّلَعَ عَلَى أَهْلِ بَدْرٍ فَقَالَ اعْمَلُوا مَا شِئْتُمْ فَقَدْ وَجَبَتْ لَكُمُ الْجَنَّةُ ". قَالَ فَدَمَعَتْ عَيْنَا عُمَرَ وَقَالَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ.
Юсуф ибн Буҳлул, Ибн Идрисдан: Менга Ҳусайн ибн Абдураҳмон, у Саъд ибн Убайдадан, у Абу Абдураҳмон Суламийдан, у Алидан (розияллаҳу анҳу) айтиб берди: У: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам мени, Зубайр ибнул Аввомни ва Абу Марсад Ғанавийни юбордилар — ҳаммамиз отлиқ эдик — ва: «Боринглар, то Равзату Хох(деган жой)га етинглар, чунки унда мушриклардан бир аёл бор, у билан Ҳотиб ибн Абу Балтаъадан мушрикларга (ёзилган) бир мактуб бор» дедилар. У: Биз уни — Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бизга айтган жойда, ўз туяси устида кетаётган ҳолда — топдик, деди. У: Биз: Сен билан бўлган мактуб қаерда? дедик. У: Мен билан мактуб йўқ, деди. Биз (туяни) чўктирдик ва унинг юкида қидирдик, аммо ҳеч нарса топмадик. Шерикларим: Биз мактуб кўрмаяпмиз, дедилар. Мен: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ёлғон айтмаганларини аниқ биламан; (Аллаҳ) билан қасам ичиладиган Зот билан қасамки, сен ё мактубни чиқарасан, ё мен сени (кийимларингни) ечиб (қидираман), дедим. У: У мендан жиддийликни кўрганида, қўлини белбоғига узатди — у киса (ёпинчиқ) билан ўралган эди — ва мактубни чиқарди, деди. Биз уни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга олиб бордик. У: «Сени — эй Ҳотиб — қилган ишингга нима ундади?» дедилар. У: Менда Аллаҳга ва Унинг Расулига иймонли бўлишимдан бошқа (сабаб) йўқ; мен (дийнни) ўзгартирмадим ҳам, алмаштирмадим ҳам; мен ўша қавм ҳузурида менга бир қўл (ҳомийлик) бўлишини — Аллаҳ у билан менинг аҳлим ва молимни ҳимоя қилишини — истадим. Сенинг саҳобаларингдан ўша ерда ҳеч ким йўқки, унга Аллаҳ у билан аҳли ва молини ҳимоя қиладиган (қариндоши) бўлмаса, деди. У: «У рост айтди, унга фақат яхши (гап) айтинглар» дедилар. Умар ибнул Хаттоб: У Аллаҳга, Унинг Расулига ва мўминларга хиёнат қилди, мени қўйиб беринг, мен унинг бўйнини урай, деди. У: «Эй Умар, сен қайдан биласан, эҳтимол Аллаҳ Бадр аҳлига назар солиб: Хоҳлаганингизни қилинглар, сизларга жаннат вожиб бўлди, дегандир» дедилар. У: Умарнинг икки кўзи ёшга тўлди ва: Аллаҳ ва Унинг Расули билувчироқ, деди, деди.