حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الأَنْصَارِيُّ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ ثُمَامَةَ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ أُمَّ سُلَيْمٍ، كَانَتْ تَبْسُطُ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم نِطَعًا فَيَقِيلُ عِنْدَهَا عَلَى ذَلِكَ النِّطَعِ ـ قَالَ ـ فَإِذَا نَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَخَذَتْ مِنْ عَرَقِهِ وَشَعَرِهِ، فَجَمَعَتْهُ فِي قَارُورَةٍ، ثُمَّ جَمَعَتْهُ فِي سُكٍّ ـ قَالَ ـ فَلَمَّا حَضَرَ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ الْوَفَاةُ أَوْصَى أَنْ يُجْعَلَ فِي حَنُوطِهِ مِنْ ذَلِكَ السُّكِّ ـ قَالَ ـ فَجُعِلَ فِي حَنُوطِهِ.
Қутайба ибн Саид, Муҳаммад ибн Абдуллаҳ Ансорийдан: Менга отам, у Сумомадан, у Анасдан айтиб берди: Умму Сулайм Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга бир тери (натъ) ёзар, у киши унинг олдида ўша тери устида қайлула (туш уйқуси) қилар эдилар. У: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ухлаганларида, у (Умму Сулайм) у кишининг теридан (оққан) ва сочидан (тўкилган)ни олиб, уни бир шишада йиғар, сўнг уни атир (сук)да жамлар эди, деди. У: Анас ибн Моликга вафот (ўлим) ҳозир бўлганида, у ўз ҳанутига (кафан атрига) ўша атирдан қўшилишини васият қилди. У: У унинг ҳанутига қўшилди, деди.