حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، أَخْبَرَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ عَمْرٍو، عَنْ جَابِرٍ، أَنَّ رَجُلاً، مِنَ الأَنْصَارِ دَبَّرَ مَمْلُوكًا لَهُ، وَلَمْ يَكُنْ لَهُ مَالٌ غَيْرُهُ فَبَلَغَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " مَنْ يَشْتَرِيهِ مِنِّي ". فَاشْتَرَاهُ نُعَيْمُ بْنُ النَّحَّامِ بِثَمَانِمِائَةِ دِرْهَمٍ، فَسَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ يَقُولُ عَبْدًا قِبْطِيًّا مَاتَ عَامَ أَوَّلَ.
Жобир (ривоят қилди): Ансордан бир киши ўзининг бир қулини мудаббар (ўлимидан кейин озод бўладиган) қилди, ундан бошқа моли йўқ эди. Бу Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га етди. Деди: "Уни мендан ким сотиб олади?" Нуъайм ибн Наҳҳам уни саккиз юз дирҳамга сотиб олди. Жобир ибн Абдуллаҳни: "У бир қибтий (мисрлик) қул эди, ўша (аввалги) йили ўлди" деганини эшитдим.