حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا أَبُو قَيْسٍ، سَمِعْتُ هُزَيْلَ بْنَ شُرَحْبِيلَ، قَالَ سُئِلَ أَبُو مُوسَى عَنِ ابْنَةٍ وَابْنَةِ ابْنٍ وَأُخْتٍ، فَقَالَ لِلاِبْنَةِ النِّصْفُ وَلِلأُخْتِ النِّصْفُ، وَأْتِ ابْنَ مَسْعُودٍ فَسَيُتَابِعُنِي. فَسُئِلَ ابْنُ مَسْعُودٍ وَأُخْبِرَ بِقَوْلِ أَبِي مُوسَى، فَقَالَ لَقَدْ ضَلَلْتُ إِذًا وَمَا أَنَا مِنَ الْمُهْتَدِينَ،، أَقْضِي فِيهَا بِمَا قَضَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لِلاِبْنَةِ النِّصْفُ، وَلاِبْنَةِ ابْنٍ السُّدُسُ تَكْمِلَةَ الثُّلُثَيْنِ، وَمَا بَقِيَ فَلِلأُخْتِ ". فَأَتَيْنَا أَبَا مُوسَى فَأَخْبَرْنَاهُ بِقَوْلِ ابْنِ مَسْعُودٍ، فَقَالَ لاَ تَسْأَلُونِي مَا دَامَ هَذَا الْحَبْرُ فِيكُمْ.
Ҳузайл ибн Шураҳбил айтди: Абу Мусодан — қиз, ўғилнинг қизи ва опа ҳақида сўралди. У: "Қизга ярми, опага ярми; Ибн Масъудга бор, у мени тасдиқлайди" деди. Ибн Масъуддан сўралди ва унга Абу Мусонинг сўзи айтилди. У: "Ундай бўлса мен адашган ва ҳидоят топганлардан эмас бўлиб қолдим. Мен унда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳукм қилгандек ҳукм қиламан: қизга ярми, ўғилнинг қизига олтиндан бири — учдан иккини тўлдириш учун, қолгани эса опага." Абу Мусога келиб, Ибн Масъуднинг сўзини айтдик. У: "Бу олим (ҳабр) орангизда экан, мендан сўраманглар" деди.