حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ مَا خُيِّرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بَيْنَ أَمْرَيْنِ إِلاَّ اخْتَارَ أَيْسَرَهُمَا، مَا لَمْ يَأْثَمْ، فَإِذَا كَانَ الإِثْمُ كَانَ أَبْعَدَهُمَا مِنْهُ، وَاللَّهِ مَا انْتَقَمَ لِنَفْسِهِ فِي شَىْءٍ يُؤْتَى إِلَيْهِ قَطُّ، حَتَّى تُنْتَهَكَ حُرُمَاتُ اللَّهِ، فَيَنْتَقِمُ لِلَّهِ.
Оиша (розияллаҳу анҳо) айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) икки иш орасида ихтиёр берилса, ҳар доим уларнинг осонроғини танлар эди — гуноҳ бўлмаса. Агар гуноҳ бўлса, у ундан энг узоқ (қочувчи) бўлар эди. Валлаҳи, у ўзига қилинган бирор ишда ўзи учун ҳеч қачон қасос олмади, магар Аллаҳнинг ҳурматлари бузилганда — шунда Аллаҳ учун қасос олар эди.