حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ أُسَامَةَ، كَلَّمَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فِي امْرَأَةٍ فَقَالَ " إِنَّمَا هَلَكَ مَنْ كَانَ قَبْلَكُمْ أَنَّهُمْ كَانُوا يُقِيمُونَ الْحَدَّ عَلَى الْوَضِيعِ، وَيَتْرُكُونَ الشَّرِيفَ، وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَوْ فَاطِمَةُ فَعَلَتْ ذَلِكَ لَقَطَعْتُ يَدَهَا ".
Оиша (ривоят қилди): Усома Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бир аёл ҳақида гаплашди (шафоат сўради). Деди: "Сиздан олдингилар шу сабабдан ҳалок бўлди — улар ҳадни паст (оддий) кишига ижро қилиб, шарафлини тарк этар эдилар. Жони қўлимда бўлган Зотга қасамки, агар Фотима шуни қилганда, мен унинг қўлини кесар эдим."