حَدَّثَنَا حَجَّاجُ بْنُ مِنْهَالٍ، حَدَّثَنَا هَمَّامٌ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ يَهُودِيًّا، رَضَّ رَأْسَ جَارِيَةٍ بَيْنَ حَجَرَيْنِ، فَقِيلَ لَهَا مَنْ فَعَلَ بِكِ هَذَا أَفُلاَنٌ أَوْ فُلاَنٌ حَتَّى سُمِّيَ الْيَهُودِيُّ، فَأُتِيَ بِهِ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَلَمْ يَزَلْ بِهِ حَتَّى أَقَرَّ بِهِ، فَرُضَّ رَأْسُهُ بِالْحِجَارَةِ.
Анас ибн Молик (розияллаҳу анҳу) (ривоят қилди): Бир яҳудий бир чўрининг бошини икки тош орасида эзди. Унга: "Буни сенга ким қилди — фалончими ёки фалончими?" дейилди, то яҳудий номи айтилгунча. (Чўри) бош ишораси билан (тасдиқлади). Яҳудий келтирилди; (Набий) унга (савол беришда) давом этди, то у эътироф қилгунча. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (буюрди ва) унинг боши тошлар билан эзилди.