حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ حَفْصٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، قَالَ حَدَّثَنِي شَقِيقٌ، قَالَ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يَحْكِي نَبِيًّا مِنَ الأَنْبِيَاءِ ضَرَبَهُ قَوْمُهُ فَأَدْمَوْهُ، فَهْوَ يَمْسَحُ الدَّمَ عَنْ وَجْهِهِ وَيَقُولُ رَبِّ اغْفِرْ لِقَوْمِي، فَإِنَّهُمْ لاَ يَعْلَمُونَ.
Абдуллаҳ (ибн Масъуд) айтди: "Гўё мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га қараб турибман — у пайғамбарлардан бирини ҳикоя қилар эди: қавми уни уриб қонатди, у юзидан қонни артар ва: «Роббим, қавмимни мағфират қил, чунки улар билмайдилар» дер эди."