حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ، قَالَ بَيْنَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَقْسِمُ جَاءَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ ذِي الْخُوَيْصِرَةِ التَّمِيمِيُّ فَقَالَ اعْدِلْ يَا رَسُولَ اللَّهِ. فَقَالَ " وَيْلَكَ مَنْ يَعْدِلُ إِذَا لَمْ أَعْدِلْ ". قَالَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ دَعْنِي أَضْرِبْ عُنُقَهُ. قَالَ " دَعْهُ فَإِنَّ لَهُ أَصْحَابًا يَحْقِرُ أَحَدُكُمْ صَلاَتَهُ مَعَ صَلاَتِهِ، وَصِيَامَهُ مَعَ صِيَامِهِ، يَمْرُقُونَ مِنَ الدِّينِ كَمَا يَمْرُقُ السَّهْمُ مِنَ الرَّمِيَّةِ، يُنْظَرُ فِي قُذَذِهِ فَلاَ يُوجَدُ فِيهِ شَىْءٌ، يُنْظَرُ فِي نَصْلِهِ فَلاَ يُوجَدُ فِيهِ شَىْءٌ، ثُمَّ يُنْظَرُ فِي رِصَافِهِ فَلاَ يُوجَدُ فِيهِ شَىْءٌ، ثُمَّ يُنْظَرُ فِي نَضِيِّهِ فَلاَ يُوجَدُ فِيهِ شَىْءٌ، قَدْ سَبَقَ الْفَرْثَ وَالدَّمَ، آيَتُهُمْ رَجُلٌ إِحْدَى يَدَيْهِ ـ أَوْ قَالَ ثَدْيَيْهِ ـ مِثْلُ ثَدْىِ الْمَرْأَةِ ـ أَوْ قَالَ مِثْلُ الْبَضْعَةِ ـ تَدَرْدَرُ، يَخْرُجُونَ عَلَى حِينِ فُرْقَةٍ مِنَ النَّاسِ ". قَالَ أَبُو سَعِيدٍ أَشْهَدُ سَمِعْتُ مِنَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَأَشْهَدُ أَنَّ عَلِيًّا قَتَلَهُمْ وَأَنَا مَعَهُ، جِيءَ بِالرَّجُلِ عَلَى النَّعْتِ الَّذِي نَعَتَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم. قَالَ فَنَزَلَتْ فِيهِ {وَمِنْهُمْ مَنْ يَلْمِزُكَ فِي الصَّدَقَاتِ}.
Абу Саъид айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (ғанимат) тақсимлаётганда, Абдуллаҳ ибн Зул-Хувайсира ат-Тамимий келиб: "Адолат қил, эй Расулуллаҳ" деди. Деди: "Вой сенга, агар мен адолат қилмасам, ким адолат қилади?" Умар ибн Хаттоб: "Мени қўй, унинг бўйнини урай" деди. Деди: "Уни қўй, чунки унинг шундай ашоблари борки, бирингиз ўз намозини уларнинг намози билан, ўз рўзасини уларнинг рўзаси билан (таққослаб) кичик деб ҳисоблайди; улар дийндан — ўқнинг овдан чиққани каби — чиқиб кетадилар. Унинг патларига қаралади, унда ҳеч нарса топилмайди; пайконига қаралади, унда ҳеч нарса топилмайди; кейин боғламига қаралади, унда ҳеч нарса топилмайди; кейин ўқ танасига қаралади, унда ҳеч нарса топилмайди — у тезак ва қондан ўтиб кетган (шу қадар тез). Уларнинг аломати — бир кишики, унинг икки қўлидан бири — ёки: икки кўкрагидан бири — аёлнинг кўкрагидек — ёки: бир парча гўштдек — бўлиб, қалтирайди (осилиб туради). Улар одамлар орасида ажралиш (ихтилоф) пайтида чиқадилар." Абу Саъид: "Гувоҳлик бераман, мен бу (ҳадисни) Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан эшитдим, ва гувоҳлик бераман, Али уларни ўлдирди, мен у билан бирга эдим. Ўша киши — Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) таърифлаган сифатда — келтирилди" деди. (Равоий): У ҳақида: «Улардан баъзилари сени садақаларда маломат қилади» (оят) нозил бўлди.