حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ سَعْدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرٍو ـ هُوَ ابْنُ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ ـ قَالَ سَأَلْنَا جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ صَلاَةِ النَّبِيِّ، صلى الله عليه وسلم فَقَالَ كَانَ يُصَلِّي الظُّهْرَ بِالْهَاجِرَةِ، وَالْعَصْرَ وَالشَّمْسُ حَيَّةٌ، وَالْمَغْرِبَ إِذَا وَجَبَتْ، وَالْعِشَاءَ إِذَا كَثُرَ النَّاسُ عَجَّلَ، وَإِذَا قَلُّوا أَخَّرَ، وَالصُّبْحَ بِغَلَسٍ.
Муслим ибн Иброҳим бизга айтди: Шуъба бизга айтди, Саъд ибн Иброҳимдан, у Муҳаммад ибн Амр — у Ибн Ҳасан ибн Али — дан: У деди: Биз Жобир ибн Абдуллаҳдан Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг намози ҳақида сўрадик. У: ‹У зот пешинни пешин чоғида, асрни қуёш тирик (ёруғ)лигида, шомни (қуёш) ботган пайтда ўқир эдилар. Хуфтонни — одамлар кўп бўлса тезлатар, кам бўлса кечиктирар эдилар. Тонгни эса қоронғиликда (ғалас пайтида) ўқир эдилар›, деди.