حَدَّثَنَا عِمْرَانُ بْنُ مَيْسَرَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ فُضَيْلٍ، قَالَ حَدَّثَنَا حُصَيْنٌ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي قَتَادَةَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ سِرْنَا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم لَيْلَةً فَقَالَ بَعْضُ الْقَوْمِ لَوْ عَرَّسْتَ بِنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ. قَالَ " أَخَافُ أَنْ تَنَامُوا عَنِ الصَّلاَةِ ". قَالَ بِلاَلٌ أَنَا أُوقِظُكُمْ. فَاضْطَجَعُوا وَأَسْنَدَ بِلاَلٌ ظَهْرَهُ إِلَى رَاحِلَتِهِ، فَغَلَبَتْهُ عَيْنَاهُ فَنَامَ، فَاسْتَيْقَظَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَقَدْ طَلَعَ حَاجِبُ الشَّمْسِ فَقَالَ " يَا بِلاَلُ أَيْنَ مَا قُلْتَ ". قَالَ مَا أُلْقِيَتْ عَلَىَّ نَوْمَةٌ مِثْلُهَا قَطُّ. قَالَ " إِنَّ اللَّهَ قَبَضَ أَرْوَاحَكُمْ حِينَ شَاءَ، وَرَدَّهَا عَلَيْكُمْ حِينَ شَاءَ، يَا بِلاَلُ قُمْ فَأَذِّنْ بِالنَّاسِ بِالصَّلاَةِ ". فَتَوَضَّأَ فَلَمَّا ارْتَفَعَتِ الشَّمْسُ وَابْيَاضَّتْ قَامَ فَصَلَّى.
Имрон ибн Майсара бизга айтди: Муҳаммад ибн Фузайл бизга айтди: Ҳусайн бизга айтди, Абдуллаҳ ибн Абу Қатодадан, у отасидан: У деди: Биз бир кечаси Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан юриб бордик. Қавмдан баъзилар: ‹Ё Расулуллаҳ, бизни (дам олишга) туширсангиз эди›, дедилар. У зот: «Намоздан (ухлаб) қолишингиздан қўрқаман», дедилар. Билол: ‹Мен сизларни уйғотаман›, деди. Улар ёнбошлаб ётдилар, Билол эса белини уловига суяб олди, кўзлари уни енгиб ухлаб қолди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уйғонганларида қуёшнинг чети чиққан эди. У зот: «Эй Билол, айтган гапинг қани?» дедилар. У: ‹Менга ҳеч қачон бундай уйқу солинмаган эди›, деди. У зот: «Албатта Аллаҳ жонларингизни хоҳлаган пайтида ушлаб олди ва хоҳлаган пайтида сизларга қайтарди. Эй Билол, тур, одамларни намозга чақириб азон айт», дедилар. У (зот) таҳорат қилдилар, қуёш кўтарилиб оқарганда туриб намоз ўқидилар.