حَدَّثَنَا عُبَيْدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُحِبُّ الْحَلْوَاءَ، وَيُحِبُّ الْعَسَلَ، وَكَانَ إِذَا صَلَّى الْعَصْرَ أَجَازَ عَلَى نِسَائِهِ فَيَدْنُو مِنْهُنَّ، فَدَخَلَ عَلَى حَفْصَةَ، فَاحْتَبَسَ عِنْدَهَا أَكْثَرَ مِمَّا كَانَ يَحْتَبِسُ، فَسَأَلْتُ عَنْ ذَلِكَ فَقِيلَ لِي أَهْدَتِ امْرَأَةٌ مِنْ قَوْمِهَا عُكَّةَ عَسَلٍ، فَسَقَتْ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْهُ شَرْبَةً. فَقُلْتُ أَمَا وَاللَّهِ لَنَحْتَالَنَّ لَهُ. فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لِسَوْدَةَ قُلْتُ إِذَا دَخَلَ عَلَيْكِ فَإِنَّهُ سَيَدْنُو مِنْكِ فَقُولِي لَهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَكَلْتَ مَغَافِيرَ فَإِنَّهُ سَيَقُولُ لاَ. فَقُولِي لَهُ مَا هَذِهِ الرِّيحُ وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَشْتَدُّ عَلَيْهِ أَنْ تُوجَدُ مِنْهُ الرِّيحُ، فَإِنَّهُ سَيَقُولُ سَقَتْنِي حَفْصَةُ شَرْبَةَ عَسَلٍ. فَقُولِي لَهُ جَرَسَتْ نَحْلُهُ الْعُرْفُطَ. وَسَأَقُولُ ذَلِكَ، وَقُولِيهِ أَنْتِ يَا صَفِيَّةُ. فَلَمَّا دَخَلَ عَلَى سَوْدَةَ، قُلْتُ تَقُولُ سَوْدَةُ وَالَّذِي لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ لَقَدْ كِدْتُ أَنْ أُبَادِرَهُ بِالَّذِي قُلْتِ لِي، وَإِنَّهُ لَعَلَى الْبَابِ فَرَقًا مِنْكِ، فَلَمَّا دَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَكَلْتَ مَغَافِيرَ قَالَ " لاَ ". قُلْتُ فَمَا هَذِهِ الرِّيحُ قَالَ " سَقَتْنِي حَفْصَةُ شَرْبَةَ عَسَلٍ ". قُلْتُ جَرَسَتْ نَحْلُهُ الْعُرْفُطَ. فَلَمَّا دَخَلَ عَلَىَّ قُلْتُ لَهُ مِثْلَ ذَلِكَ. وَدَخَلَ عَلَى صَفِيَّةَ فَقَالَتْ لَهُ مِثْلَ ذَلِكَ. فَلَمَّا دَخَلَ عَلَى حَفْصَةَ قَالَتْ لَهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَلاَ أَسْقِيكَ مِنْهُ قَالَ " لاَ حَاجَةَ لِي بِهِ ". قَالَتْ تَقُولُ سَوْدَةُ سُبْحَانَ اللَّهِ لَقَدْ حَرَمْنَاهُ. قَالَتْ قُلْتُ لَهَا اسْكُتِي.
Оиша айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ширинлик (ҳалво)ни ва асални яхши кўрар эди. Аср намозини ўқиса, аёлларига айланар (йўқлар) эди, уларга яқинлашар эди. Ҳафсага кирди, унда одатда турадиганидан кўпроқ туриб қолди. Мен буни сўрадим, менга: "Унинг қавмидан бир аёл унга бир идиш асал ҳадя қилди, у Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га ундан бир қултум ичирди" дейилди. Мен: "Валлаҳи, биз унга (қарши) бир ҳийла қиламиз" дедим. Буни Савдага зикр қилдим: "У сенга кирса, сенга яқинлашади, унга: «Эй Расулуллаҳ, мағофир едингми?» де — у «Йўқ» дейди. Унга: «Бу ҳид нима?» де" дедим — Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га ўзидан (ёмон) ҳид сезилиши оғир ботар эди — "у «Ҳафса менга бир қултум асал ичирди» дейди. Унга: «Унинг асалариси урфут (ёмон ҳидли гул)дан йиғган» де. Мен ҳам шуни айтаман, сен ҳам айт, эй Сафия" дедим. Савдага кирганда, Савда: "Ундан бошқа илоҳ йўқ Зотга қасамки, мен сен менга айтган (сўз)ни унга тезда айтай деб эдим, у эшик олдида эди — сендан қўрқиб (шошилдим)" деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) яқинлашганда, мен: "Эй Расулуллаҳ, мағофир едингми?" дедим. У: "Йўқ" деди. Мен: "Бу ҳид нима?" дедим. У: "Ҳафса менга бир қултум асал ичирди" деди. Мен: "Унинг асалариси урфутдан йиғган" дедим. У менга кирганда, мен ҳам унга шуни айтдим. Сафияга кирди, у ҳам унга шуни айтди. Ҳафсага кирганда, у: "Эй Расулуллаҳ, сенга ундан ичирмайми?" деди. У: "Менга унга ҳожат йўқ" деди. Савда: "Субҳаналлаҳ, биз уни (асалдан) маҳрум қилдик" деди. Мен унга: "Жим бўл" дедим.