حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا يُونُسُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، أَخْبَرَنِي حَمْزَةُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ ابْنَ عُمَرَ، قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " بَيْنَا أَنَا نَائِمٌ أُتِيتُ بِقَدَحِ لَبَنٍ، فَشَرِبْتُ مِنْهُ، حَتَّى إِنِّي لأَرَى الرِّيَّ يَخْرُجُ مِنْ أَظْفَارِي، ثُمَّ أَعْطَيْتُ فَضْلِي ". يَعْنِي عُمَرَ. قَالُوا فَمَا أَوَّلْتَهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ " الْعِلْمَ ".
Ибн Умар Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг шундай деганларини эшитди: "Мен ухлаб ётганимда, менга бир қадаҳ сут келтирилди, ундан ичдим, ҳатто мен қонишни (сувни) тирноқларимдан чиқаётганини кўрдим, кейин ортиғимни (қолдиғимни) — Умарга — бердим." Улар: "Буни нимага таъбирладинг (йўрдинг), эй Расулуллаҳ?" дедилар. Деди: "Илмга."