حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ الْجُعْفِيُّ، حَدَّثَنَا حَرَمِيُّ بْنُ عُمَارَةَ، حَدَّثَنَا قُرَّةُ بْنُ خَالِدٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِيرِينَ، قَالَ قَالَ قَيْسُ بْنُ عُبَادٍ كُنْتُ فِي حَلْقَةٍ فِيهَا سَعْدُ بْنُ مَالِكٍ وَابْنُ عُمَرَ فَمَرَّ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَلاَمٍ فَقَالُوا هَذَا رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ. فَقُلْتُ لَهُ إِنَّهُمْ قَالُوا كَذَا وَكَذَا. قَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ مَا كَانَ يَنْبَغِي لَهُمْ أَنْ يَقُولُوا مَا لَيْسَ لَهُمْ بِهِ عِلْمٌ، إِنَّمَا رَأَيْتُ كَأَنَّمَا عَمُودٌ وُضِعَ فِي رَوْضَةٍ خَضْرَاءَ، فَنُصِبَ فِيهَا وَفِي رَأْسِهَا عُرْوَةٌ وَفِي أَسْفَلِهَا مِنْصَفٌ ـ وَالْمِنْصَفُ الْوَصِيفُ ـ فَقِيلَ ارْقَهْ. فَرَقِيتُ حَتَّى أَخَذْتُ بِالْعُرْوَةِ. فَقَصَصْتُهَا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَمُوتُ عَبْدُ اللَّهِ وَهْوَ آخِذٌ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَى ".
Қайс ибн Убод айтди: Мен бир ҳалқада (мажлисда) эдим, унда Саъд ибн Молик ва Ибн Умар бор эди. Абдуллаҳ ибн Салом ўтди. Улар: "Бу — жаннат аҳлидан бир киши" дедилар. Мен унга: "Улар шундай-шундай деди" дедим. У: "Субҳаналлаҳ! Уларга ўзлари билмайдиган нарсани айтиш ярашмайди. Мен фақат — гўё бир устун яшил боғ(ровза)да қўйилгандек, унда ўрнатилган, унинг бошида бир тутқич (урва), пастида бир минсаф (хизматкор) — кўрдим. «Унга чиқ» дейилди. Мен чиқдим, то тутқични ушлагунимча. Буни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га айтдим. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Абдуллаҳ — энг мустаҳкам тутқични (урватул вусқо) ушлаган ҳолда ўлади» деди" деди.