حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَخْبَرَنِي حَمْزَةُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " بَيْنَا أَنَا نَائِمٌ أُتِيتُ بِقَدَحِ لَبَنٍ فَشَرِبْتُ مِنْهُ، حَتَّى إِنِّي لأَرَى الرِّيَّ يَجْرِي، ثُمَّ أَعْطَيْتُ فَضْلَهُ عُمَرَ ". قَالُوا فَمَا أَوَّلْتَهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ " الْعِلْمُ ".
Абдуллаҳ ибн Умар Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг шундай деганларини эшитди: "Мен ухлаб ётганимда, менга бир қадаҳ сут келтирилди, ундан ичдим, ҳатто мен қонишни оқаётганини кўрдим, кейин ортиғини Умарга бердим." Улар: "Буни нимага таъбирладинг, эй Расулуллаҳ?" дедилар. Деди: "Илм."