حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ الْمُنْكَدِرِ، يَقُولُ سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، يَقُولُ مَرِضْتُ فَجَاءَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَعُودُنِي وَأَبُو بَكْرٍ وَهُمَا مَاشِيَانِ، فَأَتَانِي وَقَدْ أُغْمِيَ عَلَىَّ فَتَوَضَّأَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ صَبَّ وَضُوءَهُ عَلَىَّ فَأَفَقْتُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ ـ وَرُبَّمَا قَالَ سُفْيَانُ فَقُلْتُ أَىْ رَسُولَ اللَّهِ ـ كَيْفَ أَقْضِي فِي مَالِي كَيْفَ أَصْنَعُ فِي مَالِي قَالَ فَمَا أَجَابَنِي بِشَىْءٍ حَتَّى نَزَلَتْ آيَةُ الْمِيرَاثِ.
Жобир ибн Абдуллаҳ айтди: Мен касал бўлдим. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ва Абу Бакр мени йўқлаб келдилар — иккови пиёда эди. У менга келди — мен ҳушдан кетган эдим. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) таҳорат олди, кейин ўз таҳорати (суви)ни менга қуйди, мен ҳушга келдим. Мен: "Эй Расулуллаҳ, молимда қандай ҳукм қиламан (тақсимлайман)? Молимда қандай қиламан?" дедим. У менга ҳеч нарса жавоб бермади, то мерос ояти нозил бўлгунча.