حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ مَنْصُورٍ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، حَدَّثَنَا أَبُو صَالِحٍ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يُجَاءُ بِنُوحٍ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَيُقَالُ لَهُ هَلْ بَلَّغْتَ فَيَقُولُ نَعَمْ يَا رَبِّ. فَتُسْأَلُ أُمَّتُهُ هَلْ بَلَّغَكُمْ فَيَقُولُونَ مَا جَاءَنَا مِنْ نَذِيرٍ. فَيَقُولُ مَنْ شُهُودُكَ فَيَقُولُ مُحَمَّدٌ وَأُمَّتُهُ. فَيُجَاءُ بِكُمْ فَتَشْهَدُونَ ". ثُمَّ قَرَأَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم {وَكَذَلِكَ جَعَلْنَاكُمْ أُمَّةً وَسَطًا} قَالَ عَدْلاً {لِتَكُونُوا شُهَدَاءَ عَلَى النَّاسِ وَيَكُونَ الرَّسُولُ عَلَيْكُمْ شَهِيدًا} وَعَنْ جَعْفَرِ بْنِ عَوْنٍ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِهَذَا.
Абу Саъид ал-Худрий айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Қиёмат куни Нуҳ келтирилади ва унга: ‹Етказдингми?› дейилади. У: ‹Ҳа, эй Роббим› дейди. Унинг уммати(дан): ‹У сизларга етказдими?› деб сўралади. Улар: ‹Бизга ҳеч бир огоҳлантирувчи келмади› дейдилар. (Нуҳга): ‹Сенинг гувоҳларинг ким?› дейилади. У: ‹Муҳаммад ва унинг уммати› дейди. Шунда сиз келтириласиз ва гувоҳлик берасиз› деди. Кейин Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ва шундай қилиб, Биз сизни ўртача (васат) уммат қилдик» — яъни адолатли — «одамлар устида гувоҳ бўлишингиз ва Расул устингизда гувоҳ бўлиши учун» (оятни) ўқиди.