حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، أَخْبَرَنَا هِشَامٌ، عَنْ مَعْمَرٍ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ لَمَّا حُضِرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ـ قَالَ وَفِي الْبَيْتِ رِجَالٌ فِيهِمْ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ ـ قَالَ " هَلُمَّ أَكْتُبْ لَكُمْ كِتَابًا لَنْ تَضِلُّوا بَعْدَهُ ". قَالَ عُمَرُ إِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم غَلَبَهُ الْوَجَعُ وَعِنْدَكُمُ الْقُرْآنُ، فَحَسْبُنَا كِتَابُ اللَّهِ. وَاخْتَلَفَ أَهْلُ الْبَيْتِ وَاخْتَصَمُوا، فَمِنْهُمْ مَنْ يَقُولُ قَرِّبُوا يَكْتُبْ لَكُمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كِتَابًا لَنْ تَضِلُّوا بَعْدَهُ. وَمِنْهُمْ مَنْ يَقُولُ مَا قَالَ عُمَرُ، فَلَمَّا أَكْثَرُوا اللَّغَطَ وَالاِخْتِلاَفَ عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " قُومُوا عَنِّي ". قَالَ عُبَيْدُ اللَّهِ فَكَانَ ابْنُ عَبَّاسٍ يَقُولُ إِنَّ الرَّزِيَّةَ كُلَّ الرَّزِيَّةِ مَا حَالَ بَيْنَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَبَيْنَ أَنْ يَكْتُبَ لَهُمْ ذَلِكَ الْكِتَابَ مِنِ اخْتِلاَفِهِمْ وَلَغَطِهِمْ.
Ибн Аббос айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (вафотига яқин) оғир аҳволда бўлганида — уйда эркаклар бор эди, улар орасида Умар ибн ал-Хаттоб (бор) — у: "Келинглар, сизларга бир китоб (васият) ёзай — ундан кейин ҳеч қачон адашмайсиз" деди. Умар: "Албатта Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га оғриқ ғолиб келди, сизларда Қуръан бор, бизга Аллаҳнинг Китоби етарли" деди. Уй аҳли ихтилоф қилди ва тортишди. Улардан баъзилари: "Яқинлаштиринглар, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) сизларга бир китоб ёзсин — ундан кейин ҳеч қачон адашмайсиз" дер эди; баъзилари эса Умар айтганини айтар эди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳузурида шовқин ва ихтилофни кўпайтиргач, у: "Мендан туринглар (чиқиб кетинг)" деди. Убайдуллаҳ: Ибн Аббос: "Албатта мусибатларнинг бутун мусибати — уларнинг ихтилофи ва шовқини Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан уларга ўша китобни ёзиб бериш орасида тўсиқ бўлганидир" дер эди.