حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، أَخْبَرَنِي عَمْرُو بْنُ أَبِي سُفْيَانَ بْنِ أَسِيدِ بْنِ جَارِيَةَ الثَّقَفِيُّ ـ حَلِيفٌ لِبَنِي زُهْرَةَ وَكَانَ مِنْ أَصْحَابِ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ قَالَ بَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَشْرَةً مِنْهُمْ خُبَيْبٌ الأَنْصَارِيُّ، فَأَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عِيَاضٍ أَنَّ ابْنَةَ الْحَارِثِ أَخْبَرَتْهُ أَنَّهُمْ حِينَ اجْتَمَعُوا اسْتَعَارَ مِنْهَا مُوسَى يَسْتَحِدُّ بِهَا، فَلَمَّا خَرَجُوا مِنَ الْحَرَمِ لِيَقْتُلُوهُ قَالَ خُبَيْبٌ الأَنْصَارِيُّ وَلَسْتُ أُبَالِي حِينَ أُقْتَلُ مُسْلِمًا ** عَلَى أَيِّ شِقٍّ كَانَ لِلَّهِ مَصْرَعِي وَذَلِكَ فِي ذَاتِ الإِلَهِ وَإِنْ يَشَأْ ** يُبَارِكْ عَلَى أَوْصَالِ شِلْوٍ مُمَزَّعِ فَقَتَلَهُ ابْنُ الْحَارِثِ فَأَخْبَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَصْحَابَهُ خَبَرَهُمْ يَوْمَ أُصِيبُوا.
Абу Ҳурайра айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ўн (кишини) юборди — улар орасида Хубайб ал-Ансорий (бор) эди. Убайдуллаҳ ибн Иёз менга хабар бердики, ал-Ҳориснинг қизи унга хабар берди: Улар (Хубайбни ўлдириш учун) йиғилганида, у (Хубайб) ундан бир устара (пичоқ) — у билан (сочини) олиш (тозалаш) учун — қарз олди. Улар уни ўлдириш учун ҳарамдан чиқганларида, Хубайб ал-Ансорий (шеър) айтди: «Мен — мусулмон ҳолда ўлдирила туриб — Аллаҳнинг (йўли)да қайси ён (томон)да йиқилишимга парво қилмайман; бу — Аллаҳнинг Зоти (йўли)дадир; агар У хоҳласа, парчаланган (сўйилган) тананинг бўғинларига барака беради». Уни Ибн ал-Ҳорис ўлдирди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ашобларига уларнинг хабарини — улар мусибатга учраган куни — хабар берди.