حَدَّثَنِي عَمْرُو بْنُ زُرَارَةَ، عَنْ هُشَيْمٍ، أَخْبَرَنَا أَبُو بِشْرٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ فِي قَوْلِهِ تَعَالَى {وَلاَ تَجْهَرْ بِصَلاَتِكَ وَلاَ تُخَافِتْ بِهَا} قَالَ نَزَلَتْ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مُخْتَفٍ بِمَكَّةَ، فَكَانَ إِذَا صَلَّى بِأَصْحَابِهِ رَفَعَ صَوْتَهُ بِالْقُرْآنِ، فَإِذَا سَمِعَهُ الْمُشْرِكُونَ سَبُّوا الْقُرْآنَ وَمَنْ أَنْزَلَهُ وَمَنْ جَاءَ بِهِ، فَقَالَ اللَّهُ لِنَبِيِّهِ صلى الله عليه وسلم {وَلاَ تَجْهَرْ بِصَلاَتِكَ} أَىْ بِقِرَاءَتِكَ، فَيَسْمَعَ الْمُشْرِكُونَ، فَيَسُبُّوا الْقُرْآنَ {وَلاَ تُخَافِتْ بِهَا} عَنْ أَصْحَابِكَ فَلاَ تُسْمِعُهُمْ {وَابْتَغِ بَيْنَ ذَلِكَ سَبِيلاً}
Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо) — «Намозингни баланд ҳам қилма, уни паст ҳам қилма» (ояти ҳақида) — айтди: У Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Маккада яшириниб юрган пайтида нозил бўлган. У ашобларига намоз ўқиб берса, Қуръанни баланд овоз билан ўқир эди; мушриклар уни эшитса, Қуръанни, уни нозил қилган(Аллаҳ)ни ва уни келтирган(Набий)ни сўкардилар. Аллаҳ ўз Набийси (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га: «Намозингни баланд қилма» — яъни қироатингни — мушриклар эшитиб, Қуръанни сўкмаслислари учун; «уни паст ҳам қилма» — ашобларингдан (яшириб), уларга эшиттирмас (бўлиб) қилма; «буларнинг орасида бир йўл изла» (деди).