حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ شُعَيْبِ بْنِ اللَّيْثِ، حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ جَدِّي، حَدَّثَنِي عُقَيْلُ بْنُ، خَالِدٍ عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، - رضى الله عنهما - قَالَ تَمَتَّعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي حَجَّةِ الْوَدَاعِ بِالْعُمْرَةِ إِلَى الْحَجِّ وَأَهْدَى فَسَاقَ مَعَهُ الْهَدْىَ مِنْ ذِي الْحُلَيْفَةِ وَبَدَأَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَهَلَّ بِالْعُمْرَةِ ثُمَّ أَهَلَّ بِالْحَجِّ وَتَمَتَّعَ النَّاسُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالْعُمْرَةِ إِلَى الْحَجِّ فَكَانَ مِنَ النَّاسِ مَنْ أَهْدَى فَسَاقَ الْهَدْىَ وَمِنْهُمْ مَنْ لَمْ يُهْدِ فَلَمَّا قَدِمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَكَّةَ قَالَ لِلنَّاسِ " مَنْ كَانَ مِنْكُمْ أَهْدَى فَإِنَّهُ لاَ يَحِلُّ مِنْ شَىْءٍ حَرُمَ مِنْهُ حَتَّى يَقْضِيَ حَجَّهُ وَمَنْ لَمْ يَكُنْ مِنْكُمْ أَهْدَى فَلْيَطُفْ بِالْبَيْتِ وَبِالصَّفَا وَالْمَرْوَةِ وَلْيُقَصِّرْ وَلْيَحْلِلْ ثُمَّ لْيُهِلَّ بِالْحَجِّ وَلْيُهْدِ فَمَنْ لَمْ يَجِدْ هَدْيًا فَلْيَصُمْ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ فِي الْحَجِّ وَسَبْعَةً إِذَا رَجَعَ إِلَى أَهْلِهِ " . وَطَافَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حِينَ قَدِمَ مَكَّةَ فَاسْتَلَمَ الرُّكْنَ أَوَّلَ شَىْءٍ ثُمَّ خَبَّ ثَلاَثَةَ أَطْوَافٍ مِنَ السَّبْعِ وَمَشَى أَرْبَعَةَ أَطْوَافٍ ثُمَّ رَكَعَ - حِينَ قَضَى طَوَافَهُ بِالْبَيْتِ عِنْدَ الْمَقَامِ - رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ سَلَّمَ فَانْصَرَفَ فَأَتَى الصَّفَا فَطَافَ بِالصَّفَا وَالْمَرْوَةِ سَبْعَةَ أَطْوَافٍ ثُمَّ لَمْ يَحْلِلْ مِنْ شَىْءٍ حَرُمَ مِنْهُ حَتَّى قَضَى حَجَّهُ وَنَحَرَ هَدْيَهُ يَوْمَ النَّحْرِ وَأَفَاضَ فَطَافَ بِالْبَيْتِ ثُمَّ حَلَّ مِنْ كُلِّ شَىْءٍ حَرُمَ مِنْهُ وَفَعَلَ مِثْلَ مَا فَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَنْ أَهْدَى وَسَاقَ الْهَدْىَ مِنَ النَّاسِ .
Бизга Абдулмалик ибн Шуайб ибн ал-Лайс ривоят қилди, менга отам бобомдан ривоят қилди, менга Уқайл ибн Холид Ибн Шиҳобдан, у Солим ибн Абдуллаҳдан ривоят қилдики, Абдуллаҳ ибн Умар (розияллаҳу анҳумо) деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Видў ҳажида умрадан ҳажга (ўтиб) таматтуъ қилди ва ҳадий (қурбонлик) атади, уни Зул-Ҳулайфадан ўзи билан ҳайдаб келди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) аввал умрага эҳром боғлади (талбия айтди), сўнг ҳажга эҳром боғлади; одамлар ҳам Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бирга умрадан ҳажга таматтуъ қилдилар. Одамлардан баъзилари ҳадий атаб, уни ҳайдаб келтирган, баъзилари эса ҳадий атамаган эди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Маккага келганда одамларга: «Сизлардан ким ҳадий атаган бўлса, у ҳажини адо этмагунча (эҳромда) ҳаром бўлган бирор нарсадан чиқмасин (ҳалол бўлмасин). Сизлардан ким ҳадий атамаган бўлса, Байтни ҳамда Сафо ва Марвани тавоф қилсин, сочини қисқартирсин ва (эҳромдан) чиқсин; сўнг ҳажга эҳром боғласин ва ҳадий атасин. Ким ҳадий топа олмаса, ҳажда уч кун ва оиласига қайтганида етти кун рўза тутсин» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Маккага келганда тавоф қилди: аввал рукнни (Ҳажарул-асвадни) истилом қилди (сийпалади), сўнг етти (айланма)дан учтасида елиб (чопиб) юрди, тўрттасини эса (оддий) юриб ўтди; Байтни тавофини тугатгач, Мақом (Иброҳим) олдида икки ракат (намоз) ўқиди, сўнг салом бериб чиқди ва Сафога келди, Сафо ва Марвани етти марта тавоф (саъй) қилди. Сўнг ҳажини адо этмагунча (эҳромда) ҳаром бўлган бирор нарсадан чиқмади. Наҳр куни ҳадийини сўйди (наҳр қилди), (Маккага) қайтиб Байтни тавоф қилди, сўнг (эҳромда) ҳаром бўлган ҳар бир нарсадан чиқди. Одамлардан ҳадий атаб, уни ҳайдаб келганлар ҳам Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) қилгани каби қилдилар.