باب نَسْخِ " الْمَاءُ مِنَ الْمَاءِ " وَوُجُوبِ الْغُسْلِ بِالْتِقَاءِ الْخِتَانَيْنِ
وَحَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، وَأَبُو غَسَّانَ الْمِسْمَعِيُّ ح وَحَدَّثَنَاهُ مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، وَابْنُ، بَشَّارٍ قَالُوا حَدَّثَنَا مُعَاذُ بْنُ هِشَامٍ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ قَتَادَةَ، وَمَطَرٍ، عَنِ الْحَسَنِ، عَنْ أَبِي رَافِعٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ نَبِيَّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِذَا جَلَسَ بَيْنَ شُعَبِهَا الأَرْبَعِ ثُمَّ جَهَدَهَا فَقَدْ وَجَبَ عَلَيْهِ الْغُسْلُ " . وَفِي حَدِيثِ مَطَرٍ " وَإِنْ لَمْ يُنْزِلْ " . قَالَ زُهَيْرٌ مِنْ بَيْنِهِمْ " بَيْنَ أَشْعُبِهَا الأَرْبَعِ " .
Абу Ҳурайра (ривоят қилди): Аллаҳнинг Набийси (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "(Киши аёлнинг) тўрт шуъбаси (аъзолари) орасида ўтирса, кейин уни жиҳад қилса (жима қилса) — албатта унга ғусл вожиб бўлди" деди. Матар ҳадисида: "агарчи инзол бўлмаса (ҳам)" (дейилди). Зуҳайр улар орасидан (алоҳида): "тўрт шуъбаси орасида" (бошқа лафз билан) деди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ عَبَّادِ بْنِ جَبَلَةَ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي عَدِيٍّ، ح وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنِي وَهْبُ بْنُ جَرِيرٍ، كِلاَهُمَا عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ قَتَادَةَ، بِهَذَا الإِسْنَادِ مِثْلَهُ غَيْرَ أَنَّ فِي حَدِيثِ شُعْبَةَ " ثُمَّ اجْتَهَدَ " وَلَمْ يَقُلْ " وَإِنْ لَمْ يُنْزِلْ " .
(Юқоридаги равийлар) Қатода(дан) шу иснод билан шу мислини (ривоят қилдилар); фақат Шуъба ҳадисида: "кейин жиддий ҳаракат қилди (ижтиҳод қилди)" (дейилди) ва "агарчи инзол бўлмаса (ҳам)" демади.
وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الأَنْصَارِيُّ، حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ حَسَّانَ، حَدَّثَنَا حُمَيْدُ بْنُ هِلاَلٍ، عَنْ أَبِي بُرْدَةَ، عَنْ أَبِي مُوسَى الأَشْعَرِيِّ، ح وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا عَبْدُ الأَعْلَى، - وَهَذَا حَدِيثُهُ - حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ حُمَيْدِ بْنِ هِلاَلٍ، قَالَ - وَلاَ أَعْلَمُهُ إِلاَّ عَنْ أَبِي بُرْدَةَ، - عَنْ أَبِي مُوسَى، قَالَ اخْتَلَفَ فِي ذَلِكَ رَهْطٌ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالأَنْصَارِ فَقَالَ الأَنْصَارِيُّونَ لاَ يَجِبُ الْغُسْلُ إِلاَّ مِنَ الدَّفْقِ أَوْ مِنَ الْمَاءِ . وَقَالَ الْمُهَاجِرُونَ بَلْ إِذَا خَالَطَ فَقَدْ وَجَبَ الْغُسْلُ . قَالَ قَالَ أَبُو مُوسَى فَأَنَا أَشْفِيكُمْ مِنْ ذَلِكَ . فَقُمْتُ فَاسْتَأْذَنْتُ عَلَى عَائِشَةَ فَأُذِنَ لِي فَقُلْتُ لَهَا يَا أُمَّاهْ - أَوْ يَا أُمَّ الْمُؤْمِنِينَ - إِنِّي أُرِيدُ أَنْ أَسْأَلَكِ عَنْ شَىْءٍ وَإِنِّي أَسْتَحْيِيكِ . فَقَالَتْ لاَ تَسْتَحْيِي أَنْ تَسْأَلَنِي عَمَّا كُنْتَ سَائِلاً عَنْهُ أُمَّكَ الَّتِي وَلَدَتْكَ فَإِنَّمَا أَنَا أُمُّكَ . قُلْتُ فَمَا يُوجِبُ الْغُسْلَ قَالَتْ عَلَى الْخَبِيرِ سَقَطْتَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِذَا جَلَسَ بَيْنَ شُعَبِهَا الأَرْبَعِ وَمَسَّ الْخِتَانُ الْخِتَانَ فَقَدْ وَجَبَ الْغُسْلُ " .
Абу Мусо ал-Ашъарий айтди: Бу (ғусл масаласи)да муҳожир ва ансордан бир гуруҳ ихтилоф қилди. Ансорийлар: "Ғусл фақат (маний) отилиши ёки сувдан (бошқадан) вожиб бўлмайди" дедилар. Муҳожирлар: "Йўқ, балки аралаш-қовуш қилса (жима қилса) — ғусл вожиб бўлди" дедилар. Абу Мусо: "Мен сизларни шу (масала)дан шифо (қониқар)ли қиламан" деди. Бас мен туриб, Оишадан изн сўрадим; менга изн берилди. Мен унга: "Эй она — ёки: эй мўминлар онаси — мен сендан бир нарса ҳақида сўрамоқчиман, лекин мен сендан уяляптман" дедим. У: "Сени туғган онангдан сўрайдиган нарсангни мендан сўрашдан уялма; чунки мен ҳам сенинг онангман" деди. Мен: "Бас ғуслни нима вожиб қилади?" дедим. У: "Билувчининг (олдига) тушдинг (тўғри кишидан сўрадинг): Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): ‹(Киши аёлнинг) тўрт шуъбаси орасида ўтирса ва хатна хатнага тегса — албатта ғусл вожиб бўлди› деди" деди.
حَدَّثَنَا هَارُونُ بْنُ مَعْرُوفٍ، وَهَارُونُ بْنُ سَعِيدٍ الأَيْلِيُّ، قَالاَ حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي عِيَاضُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ أُمِّ كُلْثُومٍ، عَنْ عَائِشَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ إِنَّ رَجُلاً سَأَلَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنِ الرَّجُلِ يُجَامِعُ أَهْلَهُ ثُمَّ يُكْسِلُ هَلْ عَلَيْهِمَا الْغُسْلُ وَعَائِشَةُ جَالِسَةٌ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنِّي لأَفْعَلُ ذَلِكَ أَنَا وَهَذِهِ ثُمَّ نَغْتَسِلُ " .
Оиша — Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг завжаси — айтди: Бир киши Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан — ўз аҳлига (хотинига) жима қилиб, кейин сусайган (инзол бўлмаган) киши ҳақида, улар икковига ғусл (вожиб)ми деб — сўради; Оиша ўтирган эди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Албатта мен буни — мен ва мана бу (Оиша) — қиламан, кейин ғусл қиламиз" деди.