حَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ بَرَّادٍ الأَشْعَرِيُّ، وَمُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ الْهَمْدَانِيُّ، - وَاللَّفْظُ لأَبِي عَامِرٍ - قَالاَ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ بُرَيْدِ بْنِ أَبِي بُرْدَةَ، عَنْ أَبِي بُرْدَةَ، عَنْ أَبِي مُوسَى، قَالَ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي غَزَاةٍ وَنَحْنُ سِتَّةُ نَفَرٍ بَيْنَنَا بَعِيرٌ نَعْتَقِبُهُ - قَالَ - فَنَقِبَتْ أَقْدَامُنَا فَنَقِبَتْ قَدَمَاىَ وَسَقَطَتْ أَظْفَارِي فَكُنَّا نَلُفُّ عَلَى أَرْجُلِنَا الْخِرَقَ فَسُمِّيَتْ غَزْوَةَ ذَاتِ الرِّقَاعِ لِمَا كُنَّا نُعَصِّبُ عَلَى أَرْجُلِنَا مِنَ الْخِرَقِ . قَالَ أَبُو بُرْدَةَ فَحَدَّثَ أَبُو مُوسَى بِهَذَا الْحَدِيثِ ثُمَّ كَرِهَ ذَلِكَ . قَالَ كَأَنَّهُ كَرِهَ أَنْ يَكُونَ شَيْئًا مِنْ عَمَلِهِ أَفْشَاهُ . قَالَ أَبُو أُسَامَةَ وَزَادَنِي غَيْرُ بُرَيْدٍ وَاللَّهُ يَجْزِي بِهِ .
Бизга Абу Омир Абдуллаҳ ибн Баррод ал-Ашъарий ва Муҳаммад ибн ал-Ало ал-Ҳамдоний — лафз Абу Омирга тегишли — ривоят қилишди, иккаласи деди: бизга Абу Усома, у Бурайд ибн Абу Бурдадан, у Абу Бурдадан, у Абу Мусодан ривоят қилдики, у деди: «Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бир ғазотга чиқдик, биз олти киши эдик, орамизда навбатма-навбат минадиган битта туя бор эди. Оёқларимиз қавариб кетди, менинг ҳам оёқларим қавариб, тирноқларим тушиб кетди, оёқларимизга латталарни ўрардик. Оёқларимизга латталарни бойлаганимиз учун у Зотур-Риқо ғазоти деб номланди.» Абу Бурда деди: Абу Мусо бу ҳадисни ривоят қилди, сўнг буни ёқтирмади. У деди: Гўё у ўзининг қилган амалидан бирор нарсани ошкор қилганини ёқтирмади. Абу Усома деди: Бурайддан бошқаси менга «Ва Аллаҳ унинг мукофотини беради» деб қўшди.