حَدَّثَنِي أَبُو الطَّاهِرِ، أَحْمَدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ سَرْحٍ أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يُونُسُ، بْنُ يَزِيدَ قَالَ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، أَنَّ عَائِشَةَ، زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ كَانَتِ الْمُؤْمِنَاتُ إِذَا هَاجَرْنَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُمْتَحَنَّ بِقَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ { يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِذَا جَاءَكَ الْمُؤْمِنَاتُ يُبَايِعْنَكَ عَلَى أَنْ لاَ يُشْرِكْنَ بِاللَّهِ شَيْئًا وَلاَ يَسْرِقْنَ وَلاَ يَزْنِينَ} إِلَى آخِرِ الآيَةِ . قَالَتْ عَائِشَةُ فَمَنْ أَقَرَّ بِهَذَا مِنَ الْمُؤْمِنَاتِ فَقَدْ أَقَرَّ بِالْمِحْنَةِ وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا أَقْرَرْنَ بِذَلِكَ مِنْ قَوْلِهِنَّ قَالَ لَهُنَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " انْطَلِقْنَ فَقَدْ بَايَعْتُكُنَّ " . وَلاَ وَاللَّهِ مَا مَسَّتْ يَدُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَدَ امْرَأَةٍ قَطُّ . غَيْرَ أَنَّهُ يُبَايِعُهُنَّ بِالْكَلاَمِ - قَالَتْ عَائِشَةُ - وَاللَّهِ مَا أَخَذَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى النِّسَاءِ قَطُّ إِلاَّ بِمَا أَمَرَهُ اللَّهُ تَعَالَى وَمَا مَسَّتْ كَفُّ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَفَّ امْرَأَةٍ قَطُّ وَكَانَ يَقُولُ لَهُنَّ إِذَا أَخَذَ عَلَيْهِنَّ " قَدْ بَايَعْتُكُنَّ " . كَلاَمًا .
Менга Абу Тоҳир Аҳмад ибн Амр ибн Сарҳ ривоят қилди, бизга ибн Ваҳб хабар берди, менга Юнус ибн Язид хабар берди, у деди: ибн Шиҳоб деди: менга Урва ибн аз-Зубайр хабар бердики, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг завжаси Оиша деди: мўмина аёллар Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга ҳижрат қилиб келишганда, Аллаҳ азза ва жалланинг ушбу сўзи билан синаб кўрилардилар: «Эй Набий, мўмина аёллар сенга Аллаҳга ҳеч нарсани шерик қилмаслик, ўғирлик қилмаслик, зино қилмаслик...» деган оятнинг охиригача. Оиша деди: мўмина аёллардан ким шунга иқрор бўлса, синовга иқрор бўлган бўларди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам улар бу сўзларига иқрор бўлганларида, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уларга: «Боринглар, мен сизларга байъат бердим (қабул қилдим)» дерди. Йўқ, Аллаҳ ҳаққи, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг қўли ҳеч қачон бирор аёлнинг қўлига тегмади. Фақат у уларга сўз билан байъат берарди. Оиша деди: Аллаҳ ҳаққи, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам аёллардан ҳеч қачон Аллаҳ таоло унга буюрганидан ўзга нарса олмади ва Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг кафти ҳеч қачон бирор аёлнинг кафтига тегмади. У улардан (байъат) олганида, уларга: «Мен сизларга байъат бердим» деб сўз билан айтарди.