حَدَّثَنِي أَبُو الطَّاهِرِ، أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي مُعَاوِيَةُ بْنُ صَالِحٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، بْنِ جُبَيْرٍ عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَوْفِ بْنِ مَالِكٍ الأَشْجَعِيِّ، قَالَ كُنَّا نَرْقِي فِي الْجَاهِلِيَّةِ فَقُلْنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ كَيْفَ تَرَى فِي ذَلِكَ فَقَالَ " اعْرِضُوا عَلَىَّ رُقَاكُمْ لاَ بَأْسَ بِالرُّقَى مَا لَمْ يَكُنْ فِيهِ شِرْكٌ " .
Menga Abut-Tohir rivoyat qildi, bizga Ibn Vahb xabar berdi, menga Muoviya ibn Solih, Abdurrahmon ibn Jubayrdan, u otasidan, u Avf ibn Molik al-Ashja'iydan xabar berdi: U dedi: Biz johiliyatda ruqya qilar edik. Shunda: «Ey Rasulullah, bu haqda nima deysiz?» dedik. U: «Ruqyalaringizni menga taqdim qiling; ruqyalarda shirk bo'lmas ekan, ularda ziyon yo'q» dedilar.
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى التَّمِيمِيُّ، أَخْبَرَنَا هُشَيْمٌ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ أَبِي الْمُتَوَكِّلِ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، أَنَّ نَاسًا، مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانُوا فى سَفَرٍ فَمَرُّوا بِحَىٍّ مِنْ أَحْيَاءِ الْعَرَبِ فَاسْتَضَافُوهُمْ فَلَمْ يُضِيفُوهُمْ . فَقَالُوا لَهُمْ هَلْ فِيكُمْ رَاقٍ فَإِنَّ سَيِّدَ الْحَىِّ لَدِيغٌ أَوْ مُصَابٌ . فَقَالَ رَجُلٌ مِنْهُمْ نَعَمْ فَأَتَاهُ فَرَقَاهُ بِفَاتِحَةِ الْكِتَابِ فَبَرَأَ الرَّجُلُ فَأُعْطِيَ قَطِيعًا مِنْ غَنَمٍ فَأَبَى أَنْ يَقْبَلَهَا . وَقَالَ حَتَّى أَذْكُرَ ذَلِكَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم . فَأَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرَ ذَلِكَ لَهُ . فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَاللَّهِ مَا رَقَيْتُ إِلاَّ بِفَاتِحَةِ الْكِتَابِ . فَتَبَسَّمَ وَقَالَ " وَمَا أَدْرَاكَ أَنَّهَا رُقْيَةٌ " . ثُمَّ قَالَ " خُذُوا مِنْهُمْ وَاضْرِبُوا لِي بِسَهْمٍ مَعَكُمْ " .
Bizga Yahyo ibn Yahyo at-Tamimiy rivoyat qildi, bizga Hushaym, Abu Bishrdan, u Abul-Mutavakkildan, u Abu Sa'iyd al-Xudriydan xabar berdi: Rasulullah sollallahu alayhi vasallamning ashoblaridan bir nechta kishilar safarda edilar. Ular arab qabilalaridan bir qabila yoniga o'tdilar va ulardan mehmondo'stlik so'radilar, lekin ular ularni mehmon qilmadilar. So'ng (qabila ahli) ularga: «Sizlarda ruqya qiluvchi bormi? Chunki qabila boshlig'i chaqilgan (yoki kasallikka uchragan)» deyishdi. Ulardan bir kishi: «Ha» dedi va uning oldiga kelib, unga Fotihatul-Kitob (Fotiha surasi) bilan ruqya qildi, shu bilan u kishi sog'aydi. Unga bir poda qo'y berildi, lekin u uni olishdan bosh tortdi va: «Toki buni Nabiy sollallahu alayhi vasallamga aytmagunimcha (olmayman)» dedi. So'ng Nabiy sollallahu alayhi vasallamning oldilariga kelib, buni U kishiga aytdi va: «Ey Rasulullah, Allahga qasamki, men faqat Fotihatul-Kitob bilan ruqya qildim» dedi. U tabassum qilib: «Uning ruqya ekanini qaydan bilding?» dedilar. So'ng: «Ulardan oling va men uchun ham o'zingiz bilan birga bir ulush ajrating» dedilar.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، وَأَبُو بَكْرِ بْنُ نَافِعٍ كِلاَهُمَا عَنْ غُنْدَرٍ، مُحَمَّدِ بْنِ جَعْفَرٍ عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، بِهَذَا الإِسْنَادِ وَقَالَ فِي الْحَدِيثِ فَجَعَلَ يَقْرَأُ أُمَّ الْقُرْآنِ وَيَجْمَعُ بُزَاقَهُ وَيَتْفُلُ فَبَرَأَ الرَّجُلُ .
Bizga Muhammad ibn Bashshor va Abu Bakr ibn Nofi' rivoyat qilib, ikkalasi G'undar Muhammad ibn Ja'fardan, u Shu'badan, u Abu Bishrdan shu isnod bilan rivoyat qildilar va hadisda dediki: U (kishi) Ummul-Qur'an (Fotiha surasi)ni o'qiy boshladi va tupugini yig'ib, dam sola boshladi, shu bilan u kishi sog'aydi.