حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمِ بْنِ مَيْمُونٍ، حَدَّثَنَا بَهْزٌ، حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ، حَدَّثَنَا سُهَيْلٌ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّ لِلَّهِ تَبَارَكَ وَتَعَالَى مَلاَئِكَةً سَيَّارَةً فُضْلاً يَتَبَّعُونَ مَجَالِسَ الذِّكْرِ فَإِذَا وَجَدُوا مَجْلِسًا فِيهِ ذِكْرٌ قَعَدُوا مَعَهُمْ وَحَفَّ بَعْضُهُمْ بَعْضًا بِأَجْنِحَتِهِمْ حَتَّى يَمْلَئُوا مَا بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ السَّمَاءِ الدُّنْيَا فَإِذَا تَفَرَّقُوا عَرَجُوا وَصَعِدُوا إِلَى السَّمَاءِ - قَالَ - فَيَسْأَلُهُمُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ وَهُوَ أَعْلَمُ بِهِمْ مِنْ أَيْنَ جِئْتُمْ فَيَقُولُونَ جِئْنَا مِنْ عِنْدِ عِبَادٍ لَكَ فِي الأَرْضِ يُسَبِّحُونَكَ وَيُكَبِّرُونَكَ وَيُهَلِّلُونَكَ وَيَحْمَدُونَكَ وَيَسْأَلُونَكَ . قَالَ وَمَاذَا يَسْأَلُونِي قَالُوا يَسْأَلُونَكَ جَنَّتَكَ . قَالَ وَهَلْ رَأَوْا جَنَّتِي قَالُوا لاَ أَىْ رَبِّ . قَالَ فَكَيْفَ لَوْ رَأَوْا جَنَّتِي قَالُوا وَيَسْتَجِيرُونَكَ . قَالَ وَمِمَّ يَسْتَجِيرُونَنِي قَالُوا مِنْ نَارِكَ يَا رَبِّ . قَالَ وَهَلْ رَأَوْا نَارِي قَالُوا لاَ . قَالَ فَكَيْفَ لَوْ رَأَوْا نَارِي قَالُوا وَيَسْتَغْفِرُونَكَ - قَالَ - فَيَقُولُ قَدْ غَفَرْتُ لَهُمْ فَأَعْطَيْتُهُمْ مَا سَأَلُوا وَأَجَرْتُهُمْ مِمَّا اسْتَجَارُوا - قَالَ - فَيَقُولُونَ رَبِّ فِيهِمْ فُلاَنٌ عَبْدٌ خَطَّاءٌ إِنَّمَا مَرَّ فَجَلَسَ مَعَهُمْ قَالَ فَيَقُولُ وَلَهُ غَفَرْتُ هُمُ الْقَوْمُ لاَ يَشْقَى بِهِمْ جَلِيسُهُمْ " .
Бизга Муҳаммад ибн Ҳотим ибн Маймун ривоят қилди, бизга Баҳз ривоят қилди, бизга Вуҳайб ривоят қилди, бизга Суҳайл отасидан, у Абу Ҳурайрадан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилди. У дедилар: «Албатта, Аллаҳ табарака ва таолонинг ер юзида айланиб юрадиган, зикр мажлисларини излаб юрадиган, қўшимча фақат шу иш билан банд малаклари бор. Агар улар ичида зикр бўлган бир мажлисни топсалар, улар билан бирга ўтиришади ва бири иккинчисини қанотлари билан ўраб олади, ҳатто улар билан дунё осмони орасини тўлдиришади. Улар тарқалганларида кўтарилиб, осмонга чиқишади». У дедилар: «Шунда Аллаҳ азза ва жалла — У улардан кўра уларни яхшироқ билгувчи бўла туриб — улардан: ‹Қаердан келдингиз?› деб сўрайди. Улар: ‹Ердаги бандаларинг олдидан келдик, улар Сени тасбиҳ айтишади, Сени улуғлашади, Сени ягона деб биладилар (таҳлил айтадилар), Сенга ҳамд айтишади ва Сендан сўрашади› дейишади. У: ‹Мендан нима сўрашади?› дейди. Улар: ‹Сендан жаннатингни сўрашади› дейишади. У: ‹Улар Менинг жаннатимни кўрганмидилар?› дейди. Улар: ‹Йўқ, эй Роббим› дейишади. У: ‹Агар Менинг жаннатимни кўрсалар қандай бўлар эди?!› дейди. Улар: ‹Ва Сендан паноҳ тилашади› дейишади. У: ‹Мендан нимадан паноҳ тилашади?› дейди. Улар: ‹Дўзахингдан, эй Роббим› дейишади. У: ‹Улар Менинг дўзахимни кўрганмидилар?› дейди. Улар: ‹Йўқ› дейишади. У: ‹Агар Менинг дўзахимни кўрсалар қандай бўлар эди?!› дейди. Улар: ‹Ва Сендан мағфират сўрашади› дейишади». У дедилар: «Шунда У: ‹Мен уларни мағфират қилдим, сўраганларини бердим ва паноҳ тилаганларидан уларни сақладим› дейди». У дедилар: «Сўнг улар: ‹Роббим, улар орасида фалон — кўп хато қилувчи банда бор эди, у фақат ўтиб кетаётиб улар билан ўтириб қолган эди› дейишади. Шунда У: ‹Уни ҳам мағфират қилдим. Улар шундай қавмки, улар билан ўтирган киши бадбахт бўлмайди› дейди».