حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا عَفَّانُ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ، أَخْبَرَنَا ثَابِتٌ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ رَجُلاً، كَانَ يُتَّهَمُ بِأُمِّ وَلَدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِعَلِيٍّ " اذْهَبْ فَاضْرِبْ عُنُقَهُ " . فَأَتَاهُ عَلِيٌّ فَإِذَا هُوَ فِي رَكِيٍّ يَتَبَرَّدُ فِيهَا فَقَالَ لَهُ عَلِيٌّ اخْرُجْ . فَنَاوَلَهُ يَدَهُ فَأَخْرَجَهُ فَإِذَا هُوَ مَجْبُوبٌ لَيْسَ لَهُ ذَكَرٌ فَكَفَّ عَلِيٌّ عَنْهُ ثُمَّ أَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّهُ لَمَجْبُوبٌ مَا لَهُ ذَكَرٌ
Менга Зуҳайр ибн Ҳарб ҳадис айтди, бизга Аффон ҳадис айтди, бизга Ҳаммод ибн Салама ҳадис айтди, бизга Собит Анасдан хабар бердики, бир киши Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг умму валадлари (канизаги) билан айбланар эди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Алига: «Бор, унинг бўйнини ур» дедилар. Али унинг олдига келди, қараса, у бир қудуқда совуқланиб турган экан. Али унга: «Чиқ» деди ва унга қўлини узатиб, уни чиқарди. Қараса, у мақбуб (жинсий аъзоси кесилган), закари йўқ экан. Шунда Али ундан (қўлини) тортди, сўнг Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдиларига келиб: «Эй Расулуллаҳ, у мақбуб экан, унинг закари йўқ экан» деди.