Бизга Ҳажжож ибн Шоир ривоят қилди, бизга Абу Назр Ҳошим ибн Қосим Лайсий ривоят қилди, бизга Иброҳим — яъни ибн Саъд — ривоят қилди, бизга отам Абу Саламадан, у Абу Ҳурайрадан (розияллаҳу анҳу), у Набийдан (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ривоят қилди: «Жаннатга шундай қавмлар кирадики, уларнинг қалблари қуш қалблари кабидир».
Бизга Муҳаммад ибн Рофеъ ривоят қилди, бизга Абдурраззоқ ривоят қилди, бизга Маъмар Ҳаммом ибн Мунаббиҳдан хабар берди, у деди: Бу Абу Ҳурайра (розияллаҳу анҳу) бизга Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан ривоят қилган нарсадир. Бир неча ҳадис зикр қилди, улардан бири: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: «Аллаҳ азза ва жалла Одамни Унинг суратида яратди, бўйи олтмиш зирў эди. Уни яратганида деди: ‹Бор, ана у жамоага салом бер — улар малоикалардан бир жамоа эди, ўтирган эдилар — улар сенга нима жавоб қайтаришини эшит, чунки бу сенинг ва зурриётингнинг саломлашуви бўлади›. У борди ва: ‹Ассалому алайкум› деди. Улар: ‹Ассалому алайка ва раҳматуллаҳ› дедилар — улар унга ‹ва раҳматуллаҳ›ни қўшдилар. Жаннатга кирадиган ҳар бир киши Одамнинг суратида бўлади, бўйи олтмиш зирў эди. Сўнг ундан кейин халқ ҳозиргача кичрайиб борди».