حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا مُعَلَّى بْنُ مَنْصُورٍ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ بِلاَلٍ، حَدَّثَنَا سُهَيْلٌ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لاَ تَقُومُ السَّاعَةُ حَتَّى يَنْزِلَ الرُّومُ بِالأَعْمَاقِ أَوْ بِدَابِقَ فَيَخْرُجُ إِلَيْهِمْ جَيْشٌ مِنَ الْمَدِينَةِ مِنْ خِيَارِ أَهْلِ الأَرْضِ يَوْمَئِذٍ فَإِذَا تَصَافُّوا قَالَتِ الرُّومُ خَلُّوا بَيْنَنَا وَبَيْنَ الَّذِينَ سَبَوْا مِنَّا نُقَاتِلْهُمْ . فَيَقُولُ الْمُسْلِمُونَ لاَ وَاللَّهِ لاَ نُخَلِّي بَيْنَكُمْ وَبَيْنَ إِخْوَانِنَا . فَيُقَاتِلُونَهُمْ فَيَنْهَزِمُ ثُلُثٌ لاَ يَتُوبُ اللَّهُ عَلَيْهِمْ أَبَدًا وَيُقْتَلُ ثُلُثُهُمْ أَفْضَلُ الشُّهَدَاءِ عِنْدَ اللَّهِ وَيَفْتَتِحُ الثُّلُثُ لاَ يُفْتَنُونَ أَبَدًا فَيَفْتَتِحُونَ قُسْطُنْطِينِيَّةَ فَبَيْنَمَا هُمْ يَقْتَسِمُونَ الْغَنَائِمَ قَدْ عَلَّقُوا سُيُوفَهُمْ بِالزَّيْتُونِ إِذْ صَاحَ فِيهِمُ الشَّيْطَانُ إِنَّ الْمَسِيحَ قَدْ خَلَفَكُمْ فِي أَهْلِيكُمْ . فَيَخْرُجُونَ وَذَلِكَ بَاطِلٌ فَإِذَا جَاءُوا الشَّأْمَ خَرَجَ فَبَيْنَمَا هُمْ يُعِدُّونَ لِلْقِتَالِ يُسَوُّونَ الصُّفُوفَ إِذْ أُقِيمَتِ الصَّلاَةُ فَيَنْزِلُ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ فَأَمَّهُمْ فَإِذَا رَآهُ عَدُوُّ اللَّهِ ذَابَ كَمَا يَذُوبُ الْمِلْحُ فِي الْمَاءِ فَلَوْ تَرَكَهُ لاَنْذَابَ حَتَّى يَهْلِكَ وَلَكِنْ يَقْتُلُهُ اللَّهُ بِيَدِهِ فَيُرِيهِمْ دَمَهُ فِي حَرْبَتِهِ " .
Менга Зуҳайр ибн Ҳарб ривоят қилди: бизга Муъалло ибн Мансур ривоят қилди: бизга Сулаймон ибн Билол ривоят қилди: бизга Суҳайл, отасидан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Қиёмат қоим бўлмайди, токи румликлар Аъмоққа ёки Добиққа тушмагунча. Шунда уларга Мадинадан, ўша кунги ер аҳлининг энг яхшиларидан иборат қўшин чиқади. Улар саф тортишганда, румликлар: ‹Биздан асир олганларингиз билан бизнинг орамизни бўш қолдиринглар, биз улар билан жанг қилайлик›, дейдилар. Мусулмонлар: ‹Йўқ, Аллаҳга қасамки, биз сизлар билан биродарларимиз орамизни бўш қолдирмаймиз›, дейдилар. Сўнг улар билан жанг қиладилар. Шунда учдан бири енгилади, Аллаҳ уларнинг тавбасини ҳеч қачон қабул қилмайди; учдан бири ўлдирилади, улар Аллаҳ ҳузурида шаҳидларнинг энг афзаллари; учдан бири эса ғолиб келади, улар ҳеч қачон фитнага тушмайдилар ва Қустантинийяни фатҳ қиладилар. Улар ўлжаларни тақсимлаб, қиличларини зайтун дарахтига илиб турганларида, шайтон уларнинг орасида: ‹Албатта Масиҳ (Дажжол) аҳлларингиз орасида сизга халифа бўлди (уларни эгаллади)›, деб бақиради. Шунда улар чиқадилар, ҳолбуки бу ботилдир. Шомга келганларида у (Дажжол) чиқади. Улар жангга тайёрланиб, сафларни тўғрилаб турганларида, намозга иқомат айтилади. Шунда Ийсо ибн Марям тушади ва уларга имом бўлади. Аллаҳнинг душмани (Дажжол) уни кўрганда, туз сувда эриганидек эрийди. Агар уни ўз ҳолига қўйса эди, ҳалок бўлгунча эриб кетарди. Лекин Аллаҳ уни ўз (Ийсонинг) қўли билан ўлдиради ва уларга унинг қонини найзасида кўрсатади», деди.