وَحَدَّثَنَا شَيْبَانُ بْنُ فَرُّوخَ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ الْمُغِيرَةِ، حَدَّثَنَا حُمَيْدُ بْنُ هِلاَلٍ، قَالَ قَالَ أَبُو رِفَاعَةَ انْتَهَيْتُ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ يَخْطُبُ قَالَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ رَجُلٌ غَرِيبٌ جَاءَ يَسْأَلُ عَنْ دِينِهِ لاَ يَدْرِي مَا دِينُهُ - قَالَ - فَأَقْبَلَ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَتَرَكَ خُطْبَتَهُ حَتَّى انْتَهَى إِلَىَّ فَأُتِيَ بِكُرْسِيٍّ حَسِبْتُ قَوَائِمَهُ حَدِيدًا - قَالَ - فَقَعَدَ عَلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَجَعَلَ يُعَلِّمُنِي مِمَّا عَلَّمَهُ اللَّهُ ثُمَّ أَتَى خُطْبَتَهُ فَأَتَمَّ آخِرَهَا .
Абу Рифўа айтди: Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига етиб келдим — у хутба қилаётган эди. Мен: «Эй Расулуллаҳ, бир ғариб (бегона) киши келди — ўз дийни ҳақида сўраяпти, ўз дийни нима эканини билмайди» дедим. Бас Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) менга юзланди ва хутбасини тарк этди, то менинг олдимга етиб келгунга қадар; бас унга бир курси келтирилди — оёқларини темир деб ўйлади м; Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга ўтирди ва менга Аллаҳ ўзига ўргатган (нарса)дан ўргата бошлади; кейин хутбасига келди ва унинг охирини тўлиқ қилди.