حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ الأَزْرَقُ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ رُفَيْعٍ، قَالَ سَأَلْتُ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ قُلْتُ أَخْبِرْنِي بِشَىْءٍ، عَقَلْتَهُ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَيْنَ صَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الظُّهْرَ يَوْمَ التَّرْوِيَةِ فَقَالَ بِمِنًى . قُلْتُ فَأَيْنَ صَلَّى الْعَصْرَ يَوْمَ النَّفْرِ قَالَ بِالأَبْطَحِ ثُمَّ قَالَ افْعَلْ كَمَا يَفْعَلُ أُمَرَاؤُكَ .
Бизга Маҳмуд ибн Холид ривоят қилди, бизга Абу Мушир ривоят қилди, у Саъиддан — яъни ибн Абдулазиздан — у Зуҳрийдан, у Солимдан, у отасидан: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Арафадан тинч ва вазмин (осойишта) юриб (қайтиб) кетарди ва одамларга сокинлик билан юришни буюрар, жиловни тортиб турарди ва Муҳассир водийсига етганда (туяни) ҳайдарди.