1074-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Тилават саждаси
حَدَّثَنَا مُسْلِمٌ، وَمُعَاذُ بْنُ فَضَالَةَ، قَالاَ أَخْبَرَنَا هِشَامٌ، عَنْ يَحْيَى، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، قَالَ رَأَيْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَرَأَ {إِذَا السَّمَاءُ انْشَقَّتْ} فَسَجَدَ بِهَا فَقُلْتُ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ، أَلَمْ أَرَكَ تَسْجُدُ قَالَ لَوْ لَمْ أَرَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَسْجُدُ لَمْ أَسْجُدْ.
Муслим ва Муоз ибн Фазола бизга айтдилар: Ҳишом бизга хабар берди, Яҳёдан, у Абу Саламадан: У деди: Мен Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳуни кўрдим, у ‹Изас-самоу-ншаққат›ни ўқиб унда сажда қилди. Мен: ‹Эй Абу Ҳурайра, мен сени сажда қилаётганини кўрмадимми (бу сура сажда сураси эмас-ку)?› дедим. У: ‹Агар мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни сажда қилганини кўрмаганимда, сажда қилмас эдим›, деди.