حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، قَالَ أَخْبَرَنِي حَبِيبُ بْنُ أَبِي ثَابِتٍ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا الْمِنْهَالِ، قَالَ سَأَلْتُ الْبَرَاءَ بْنَ عَازِبٍ وَزَيْدَ بْنَ أَرْقَمَ ـ رضى الله عنهم ـ عَنِ الصَّرْفِ،، فَكُلُّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا يَقُولُ هَذَا خَيْرٌ مِنِّي. فَكِلاَهُمَا يَقُولُ نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ بَيْعِ الذَّهَبِ بِالْوَرِقِ دَيْنًا.
Бизга Ҳафс ибн Умар ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, у деди: Менга Ҳабиб ибн Абу Собит хабар берди, у деди: Мен Абулминҳолни эшитдим, у деди: Мен Баро ибн Озиб ва Зайд ибн Арқамдан (розияллаҳу анҳум) сарф (пул алмаштириш) ҳақида сўрадим. Уларнинг ҳар бири: Бу мендан кўра яхшироқ (билувчи), дер эди. Ва иккаласи ҳам: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) олтинни кумушга қарзга (насияга) сотишдан ман қилди, дер эди.