حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ سَلَمَةَ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كَانَ لِرَجُلٍ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم سِنٌّ مِنَ الإِبِلِ فَجَاءَهُ يَتَقَاضَاهُ فَقَالَ " أَعْطُوهُ ". فَطَلَبُوا سِنَّهُ فَلَمْ يَجِدُوا لَهُ إِلاَّ سِنًّا فَوْقَهَا. فَقَالَ " أَعْطُوهُ ". فَقَالَ أَوْفَيْتَنِي أَوْفَى اللَّهُ بِكَ. قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ خِيَارَكُمْ أَحْسَنُكُمْ قَضَاءً ".
Бизга Абу Нуайм ривоят қилди, бизга Суфён ривоят қилди, у Саламадан, у Абу Саламадан, у Абу Ҳурайрадан (розияллаҳу анҳу), у деди: Бир кишининг Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)да бир ёшли туя (ҳақи) бор эди. У ундан (қарзини) талаб қилиб келди. У (Набий): «Унга беринглар», деди. Улар унинг (ёшли) туясини изладилар, лекин унга фақат ундан юқори (ёшроқ) туяни топдилар. У деди: «Унга беринглар». У (қарздор киши): Сен менга тўлиқ адо этдинг, Аллаҳ сенга тўлиқ (ато) этсин, деди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: «Албатта сизларнинг яхшиларингиз — қарзни энг чиройли адо этадиганингиздир».