حَدَّثَنَا مُوسَى، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ مُغِيرَةَ، عَنْ عَامِرٍ، عَنْ جَابِرٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ أُصِيبَ عَبْدُ اللَّهِ وَتَرَكَ عِيَالاً وَدَيْنًا، فَطَلَبْتُ إِلَى أَصْحَابِ الدَّيْنِ أَنْ يَضَعُوا بَعْضًا مِنْ دَيْنِهِ فَأَبَوْا، فَأَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَاسْتَشْفَعْتُ بِهِ عَلَيْهِمْ فَأَبَوْا، فَقَالَ " صَنِّفْ تَمْرَكَ كُلَّ شَىْءٍ مِنْهُ عَلَى حِدَتِهِ، عِذْقَ ابْنِ زَيْدٍ عَلَى حِدَةٍ، وَاللِّينَ عَلَى حِدَةٍ، وَالْعَجْوَةَ عَلَى حِدَةٍ، ثُمَّ أَحْضِرْهُمْ حَتَّى آتِيَكَ ". فَفَعَلْتُ، ثُمَّ جَاءَ صلى الله عليه وسلم فَقَعَدَ عَلَيْهِ، وَكَالَ لِكُلِّ رَجُلٍ حَتَّى اسْتَوْفَى، وَبَقِيَ التَّمْرُ كَمَا هُوَ كَأَنَّهُ لَمْ يُمَسَّ. وَغَزَوْتُ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم عَلَى نَاضِحٍ لَنَا، فَأَزْحَفَ الْجَمَلُ فَتَخَلَّفَ عَلَىَّ فَوَكَزَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مِنْ خَلْفِهِ، قَالَ " بِعْنِيهِ وَلَكَ ظَهْرُهُ إِلَى الْمَدِينَةِ ". فَلَمَّا دَنَوْنَا اسْتَأْذَنْتُ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي حَدِيثُ عَهْدٍ بِعُرْسٍ. قَالَ صلى الله عليه وسلم " فَمَا تَزَوَّجْتَ بِكْرًا أَمْ ثَيِّبًا ". قُلْتُ ثَيِّبًا، أُصِيبَ عَبْدُ اللَّهِ وَتَرَكَ جَوَارِيَ صِغَارًا، فَتَزَوَّجْتُ ثَيِّبًا تُعَلِّمُهُنَّ وَتُؤَدِّبُهُنَّ، ثُمَّ قَالَ " ائْتِ أَهْلَكَ ". فَقَدِمْتُ فَأَخْبَرْتُ خَالِي بِبَيْعِ الْجَمَلِ فَلاَمَنِي، فَأَخْبَرْتُهُ بِإِعْيَاءِ الْجَمَلِ، وَبِالَّذِي كَانَ مِنَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَوَكْزِهِ إِيَّاهُ، فَلَمَّا قَدِمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم غَدَوْتُ إِلَيْهِ بِالْجَمَلِ، فَأَعْطَانِي ثَمَنَ الْجَمَلِ وَالْجَمَلَ وَسَهْمِي مَعَ الْقَوْمِ.
Бизга Мусо ривоят қилди, бизга Абу Авона ривоят қилди, у Муғирадан, у Омирдан, у Жобирдан (розияллаҳу анҳу), у деди: Абдуллаҳ (отам) ўлдирилди (Уҳудда шаҳид бўлди) ва оила ҳамда қарз қолдирди. Мен қарздорлардан унинг қарзидан бир қисмини камайтиришларини сўрадим, улар бош тортдилар. Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га келдим ва у орқали улардан шафоат (воситачилик) сўрадим, улар бош тортдилар. У деди: «Хурмонгни ажрат — ҳар бир нарсани алоҳида: Ибн Зайд нави (азқи) алоҳида, лин (юмшоқ хурмо) алоҳида, ажва алоҳида, сўнг уларни ҳозир қил, токи мен келгунча». Мен шундай қилдим, сўнг у (Набий) келди ва унинг устига (энг тепасига) ўтирди, ҳар бир кишига ўлчаб берди, токи (ҳақларини) тўлиқ олди, хурмо эса гўё унга қўл тегмагандек ўзича қолди. Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бизнинг бир сув ташувчи туямизда ғазот қилдим. Туя ҳориб қолди ва мен билан орқада қолди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни орқасидан туртди ва деди: «Уни менга сот, Мадинага қадар унинг орқаси (миниш) сенга (қолсин)». Яқинлашганимизда, мен изн сўрадим, дедим: Ё Расулуллаҳ, мен янги уйланган(ман). У (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: «Сен бокни (қиз)га уйландингми ёки бевага?» Мен: Бевага, дедим. Абдуллаҳ (отам) ўлдирилди ва кичик қизлар қолдирди, мен уларни ўргатадиган ва тарбиялайдиган бевага уйландим. Сўнг у деди: «Аҳлинг олдига бор». Мен келдим ва тоғамга туяни сотганимни хабар бердим, у мени койиди. Мен унга туянинг ҳориганини ва Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан бўлган иш ҳамда уни туртганини хабар бердим. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (Мадинага) келганда, мен туя билан унга эрталаб келдим. У менга туянинг баҳосини, туяни(ни ўзини) ва қавм билан бирга улушимни берди.