حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ جُرَيْجٍ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنْ جَابِرٍ.وَعَنْ طَاوُسٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهم ـ قَالَ قَدِمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم صُبْحَ رَابِعَةٍ مِنْ ذِي الْحَجَّةِ مُهِلِّينَ بِالْحَجِّ، لاَ يَخْلِطُهُمْ شَىْءٌ، فَلَمَّا قَدِمْنَا أَمَرَنَا فَجَعَلْنَاهَا عُمْرَةً، وَأَنْ نَحِلَّ إِلَى نِسَائِنَا، فَفَشَتْ فِي ذَلِكَ الْقَالَةُ. قَالَ عَطَاءٌ فَقَالَ جَابِرٌ فَيَرُوحُ أَحَدُنَا إِلَى مِنًى وَذَكَرُهُ يَقْطُرُ مَنِيًّا. فَقَالَ جَابِرٌ بِكَفِّهِ، فَبَلَغَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَامَ خَطِيبًا فَقَالَ " بَلَغَنِي أَنَّ أَقْوَامًا يَقُولُونَ كَذَا وَكَذَا، وَاللَّهِ لأَنَا أَبَرُّ وَأَتْقَى لِلَّهِ مِنْهُمْ، وَلَوْ أَنِّي اسْتَقْبَلْتُ مِنْ أَمْرِي مَا اسْتَدْبَرْتُ مَا أَهْدَيْتُ، وَلَوْلاَ أَنَّ مَعِي الْهَدْىَ لأَحْلَلْتُ ". فَقَامَ سُرَاقَةُ بْنُ مَالِكِ بْنِ جُعْشُمٍ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ هِيَ لَنَا أَوْ لِلأَبَدِ فَقَالَ " لاَ بَلْ لِلأَبَدِ ". قَالَ وَجَاءَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ ـ فَقَالَ أَحَدُهُمَا يَقُولُ لَبَّيْكَ بِمَا أَهَلَّ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. وَقَالَ وَقَالَ الآخَرُ لَبَّيْكَ بِحَجَّةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ـ فَأَمَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنْ يُقِيمَ عَلَى إِحْرَامِهِ، وَأَشْرَكَهُ فِي الْهَدْىِ.
Бизга Абу Нуъмон ривоят қилди, бизга Ҳаммод ибн Зайд ривоят қилди, бизга Абдулмалик ибн Журайж хабар берди, у Атодан, у Жобирдан; ва Товусдан, у Ибн Аббосдан (розияллаҳу анҳум), у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Зулҳижжанинг тўртинчи (куни) тонгида — ҳажга иҳром боғлаган ҳолда, уларга ҳеч нарса аралашмаган — келди. Биз келганимизда, у бизга буюрди, биз уни умра қилдик ва аёлларимизга ҳалол бўлишни (буюрди). Бу ҳақда гап-сўз тарқалди. Ато деди: Жобир деди: Бирортамиз Минога — закари (жинсий аъзоси)дан маний томиб (турган) ҳолда — кетади(ми)? Жобир кафти билан (ишора қилди). Бу Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га етди, у хутба қилувчи бўлиб туриб деди: «Менга етдики, баъзи қавмлар шундай-шундай дейдилар. Аллаҳга қасамки, мен улардан кўра Аллаҳга кўпроқ солиҳ ва тақводорман. Агар мен ўз ишимдан орқада қолдирган(кейин билган)ни олдиндан билганимда, ҳадй (қурбонлик) келтирмас эдим. Агар мен билан ҳадй бўлмаганида, мен ҳам ҳалол бўлар эдим». Суроқа ибн Молик ибн Жуъшум туриб: Ё Расулуллаҳ, у (таматтуъ) бизга(шу йилгами) ёки абадийми? деди. У: «Йўқ, балки абадий», деди. У деди: Али ибн Абу Толиб келди — улардан бири: У: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) иҳром боғлаган нарса билан лаббайка« дер эди, деди; бошқаси: У: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ҳажи билан лаббайка« дер эди, деди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга иҳромида туришни буюрди ва уни ҳадйда шерик қилди.