حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، سَمِعَ ابْنَ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ خِلاَلٌ مِنْ خِلاَلِ الْجَاهِلِيَّةِ الطَّعْنُ فِي الأَنْسَابِ وَالنِّيَاحَةُ، وَنَسِيَ الثَّالِثَةَ، قَالَ سُفْيَانُ وَيَقُولُونَ إِنَّهَا الاِسْتِسْقَاءُ بِالأَنْوَاءِ.
Али ибн Абдуллаҳ бизга айтди, Суфён бизга айтди, Убайдуллаҳдан: У Ибн Аббос розияллаҳу анҳумони эшитди, у деди: Жоҳилият хислатларидан (қолган) хислатлар: насаб (аждод)ларда таъна қилиш (камситиш) ва ниёҳа (ўлик устида дод-вой қилиб йиғлаш); ва у учинчисини унутди. Суфён деди: «Улар (учинчисини): у — юлдузлар (анвў) билан ёмғир сўраш(дир)», дейдилар.