حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا مَالِكٌ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ كَانَ إِذَا سُئِلَ عَنْ صَلاَةِ الْخَوْفِ قَالَ يَتَقَدَّمُ الإِمَامُ وَطَائِفَةٌ مِنَ النَّاسِ فَيُصَلِّي بِهِمِ الإِمَامُ رَكْعَةً، وَتَكُونُ طَائِفَةٌ مِنْهُمْ بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ الْعَدُوِّ لَمْ يُصَلُّوا، فَإِذَا صَلَّوُا الَّذِينَ مَعَهُ رَكْعَةً اسْتَأْخَرُوا مَكَانَ الَّذِينَ لَمْ يُصَلُّوا وَلاَ يُسَلِّمُونَ، وَيَتَقَدَّمُ الَّذِينَ لَمْ يُصَلُّوا فَيُصَلُّونَ مَعَهُ رَكْعَةً، ثُمَّ يَنْصَرِفُ الإِمَامُ وَقَدْ صَلَّى رَكْعَتَيْنِ، فَيَقُومُ كُلُّ وَاحِدٍ مِنَ الطَّائِفَتَيْنِ فَيُصَلُّونَ لأَنْفُسِهِمْ رَكْعَةً بَعْدَ أَنْ يَنْصَرِفَ الإِمَامُ، فَيَكُونُ كُلُّ وَاحِدٍ مِنَ الطَّائِفَتَيْنِ قَدْ صَلَّى رَكْعَتَيْنِ، فَإِنْ كَانَ خَوْفٌ هُوَ أَشَدَّ مِنْ ذَلِكَ صَلَّوْا رِجَالاً، قِيَامًا عَلَى أَقْدَامِهِمْ، أَوْ رُكْبَانًا مُسْتَقْبِلِي الْقِبْلَةِ أَوْ غَيْرَ مُسْتَقْبِلِيهَا. قَالَ مَالِكٌ قَالَ نَافِعٌ لاَ أُرَى عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ ذَكَرَ ذَلِكَ إِلاَّ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم.
Абдуллаҳ ибн Юсуф бизга айтди, Молик бизга айтди, у Нофиъдан: Абдуллаҳ ибн Умар розияллаҳу анҳумодан хавф намози ҳақида сўралса, дерди: Имом ва одамлардан бир тоифа олдинга чиқади, имом уларга бир ракъат ўқиб беради. Улардан бир тоифа эса улар билан душман орасида (қаровул бўлиб) намоз ўқимаган ҳолда туради. У билан бирга бўлганлар бир ракъат ўқиганида, улар ўқимаганларнинг ўрнига орқага чекинади, салом бермайди. Ўқимаганлар олдинга чиқиб, у билан бир ракъат ўқийди. Кейин имом (салом бериб) чиқади, у икки ракъат ўқиган бўлади. Ҳар бир тоифадан ҳар бири имом чиқганидан кейин ўзларига бир ракъат ўқийди. Шундай қилиб, ҳар бир тоифадан ҳар бири икки ракъат ўқиган бўлади. Агар хавф бундан ҳам қаттиқ бўлса, улар пиёда, оёқларида тик турган ҳолда ёки улов устида — қиблага юзланган ёки юзланмаган ҳолда — ўқийдилар. Молик айтди: Нофиъ деди: «Мен Абдуллаҳ ибн Умар буни фақат Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан зикр қилди деб ўйлайман.»