حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يَزِيدَ الْمُقْرِئُ، حَدَّثَنَا حَيْوَةُ، وَغَيْرُهُ، قَالاَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَبُو الأَسْوَدِ، قَالَ قُطِعَ عَلَى أَهْلِ الْمَدِينَةِ بَعْثٌ فَاكْتُتِبْتُ فِيهِ، فَلَقِيتُ عِكْرِمَةَ مَوْلَى ابْنِ عَبَّاسٍ فَأَخْبَرْتُهُ، فَنَهَانِي عَنْ ذَلِكَ أَشَدَّ النَّهْىِ، ثُمَّ قَالَ أَخْبَرَنِي ابْنُ عَبَّاسٍ أَنَّ نَاسًا مِنَ الْمُسْلِمِينَ كَانُوا مَعَ الْمُشْرِكِينَ يُكَثِّرُونَ سَوَادَ الْمُشْرِكِينَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَأْتِي السَّهْمُ فَيُرْمَى بِهِ، فَيُصِيبُ أَحَدَهُمْ فَيَقْتُلُهُ أَوْ يُضْرَبُ فَيُقْتَلُ، فَأَنْزَلَ اللَّهُ {إِنَّ الَّذِينَ تَوَفَّاهُمُ الْمَلاَئِكَةُ ظَالِمِي أَنْفُسِهِمْ} الآيَةَ. رَوَاهُ اللَّيْثُ عَنْ أَبِي الأَسْوَدِ.
Абдуллаҳ ибн Язид ал-Муқрий бизга айтди, Ҳайва ва бошқаси айтдилар: Муҳаммад ибн Абдурраҳмон Абул-Асвад бизга айтди, деди: Мадина аҳлига бир (қўшин) бўлинмаси белгиланди, мен ҳам унга ёзилдим. Ибн Аббоснинг мавлоси Икримани учратдим ва унга хабар бердим. У мени бундан қаттиқ қайтарди, кейин деди: Менга Ибн Аббос хабар бердики, мусулмонлардан баъзи одамлар мушриклар билан (Маккада) эдилар, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга қарши мушриклар сонини кўпайтирар эдилар. (Жангда) ўқ келар, отилар, улардан бирига тегар, уни ўлдирар, ёки (қилич билан) урилар, ўлдирилар эди. Шунда Аллаҳ: «Албатта, малоикалар ўзларига зулм қилган ҳолда жонларини олган кишилар...» — оят (нозил қилди). Буни Лайс Абул-Асваддан ривоят қилди.