حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ يَزِيدَ، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ مَسْعُودٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ وَالْكَهْفِ وَمَرْيَمَ إِنَّهُنَّ مِنَ الْعِتَاقِ الأُوَلِ، وَهُنَّ مِنْ تِلاَدِي. قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ {فَسَيُنْغِضُونَ} يَهُزُّونَ. وَقَالَ غَيْرُهُ نَغَضَتْ سِنُّكَ أَىْ تَحَرَّكَتْ.
Одам бизга айтди, Шуъба бизга айтди, у Абу Ишоқдан, деди: Мен Абдурраҳмон ибн Язиддан эшитдим, деди: Мен Ибн Масъуд розияллаҳу анҳуни эшитдим: У Бани Исроил (Исро), Каҳф ва Марям (суралари) ҳақида деди: «Улар эски, қадимгилардан (илк нозил бўлганлардан) ва улар менинг эски мол-мулкимдир (ёдлаганларим).» Ибн Аббос деди: «Фасаюнғизуна» — чайқайдилар (бошларини). Бошқаси деди: «Тишинг нағаза қилди» — яъни қимирлади.