حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ الرَّبِيعِ، حَدَّثَنَا أَبُو الأَحْوَصِ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي الضُّحَى، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ مَا صَلَّى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم صَلاَةً بَعْدَ أَنْ نَزَلَتْ عَلَيْهِ {إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ} إِلاَّ يَقُولُ فِيهَا " سُبْحَانَكَ رَبَّنَا وَبِحَمْدِكَ، اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي ".
Ҳасан ибнур Рабиъ, Абул Аҳвасдан, у Аъмашдан, у Абуз Зуҳодан, у Масруқдан, у Оишадан (розияллаҳу анҳо) ривоят қилади: У: Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга «Изаа жаа насруллаҳи вал фатҳ» (сураси) нозил бўлганидан кейин у киши ҳеч бир намозни ўқимадиларки, унда: «Субҳонака роббана ва биҳамдика, аллаҳуммағфир лий» (Эй Роббимиз, Сен поксан, Сенга ҳамд билан; Аллаҳим, мени мағфират қил) демаган бўлсалар, деди.