وَقَالَ عَمْرُو بْنُ عَاصِمٍ حَدَّثَنَا هَمَّامٌ، حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي عَمْرَةَ، أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ، حَدَّثَهُ أَنَّهُ، سَمِعَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " إِنَّ ثَلاَثَةً فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ أَرَادَ اللَّهُ أَنْ يَبْتَلِيَهُمْ، فَبَعَثَ مَلَكًا فَأَتَى الأَبْرَصَ فَقَالَ تَقَطَّعَتْ بِي الْحِبَالُ، فَلاَ بَلاَغَ لِي إِلاَّ بِاللَّهِ، ثُمَّ بِكَ ". فَذَكَرَ الْحَدِيثَ.
Абу Ҳурайра Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг шундай деганларини эшитди: "Албатта Бани Исроилда учта (киши) бор эди — Аллаҳ уларни имтиҳон қилмоқчи бўлди, бир малоика юборди. (Малоика) брасли (песланган)га келиб: «Менга (ризқ етиши) йўллар узилди, менга Аллаҳдан, кейин сендан бошқа (етиб келадиган) нарса йўқ» деди." Сўнг (равоий) ҳадисни (тўлиқ) зикр қилди.