حَدَّثَنَا هَارُونُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، وَحَجَّاجُ بْنُ الشَّاعِرِ، قَالاَ حَدَّثَنَا حَجَّاجُ بْنُ مُحَمَّدٍ، قَالَ قَالَ ابْنُ جُرَيْجٍ أَخْبَرَنِي أَبُو الزُّبَيْرِ، أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، يُحَدِّثُ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم خَطَبَ يَوْمًا فَذَكَرَ رَجُلاً مِنْ أَصْحَابِهِ قُبِضَ فَكُفِّنَ فِي كَفَنٍ غَيْرِ طَائِلٍ وَقُبِرَ لَيْلاً فَزَجَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنْ يُقْبَرَ الرَّجُلُ بِاللَّيْلِ حَتَّى يُصَلَّى عَلَيْهِ إِلاَّ أَنْ يُضْطَرَّ إِنْسَانٌ إِلَى ذَلِكَ وَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِذَا كَفَّنَ أَحَدُكُمْ أَخَاهُ فَلْيُحَسِّنْ كَفَنَهُ " .
Жобир ибн Абдуллаҳ ривоят қилдики: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир кун хутба қилди ва ўз саҳобаларидан бир кишини зикр қилди — у вафот этган, арзимаган (камтарона) бир кафанда кафанланган ва кечаси дафн қилинган эди. Бас Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) — киши кечаси дафн қилинишидан, уни намози ўқилмай туриб — қайтарди (ман қилди), фақат инсон бунга мажбур бўлса(гина). Ва Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Бирортангиз ўз биродарини кафанласа, кафанини чиройли қилсин» деди.