وَحَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ، عُمَرَ قَالَ فَرَضَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم صَدَقَةَ رَمَضَانَ عَلَى الْحُرِّ وَالْعَبْدِ وَالذَّكَرِ وَالأُنْثَى صَاعًا مِنْ تَمْرٍ أَوْ صَاعًا مِنْ شَعِيرٍ . قَالَ فَعَدَلَ النَّاسُ بِهِ نِصْفَ صَاعٍ مِنْ بُرٍّ .
Ибн Умар айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) рамазон садақасини — ҳур ва қул, эркак ва аёлга — бир сў хурмо ёки бир сў арпа (қилиб) фарз қилди. (Ибн Умар:) Бас одамлар унга бир сў буғдойнинг яримини тенг қилдилар (яъни ярим сў буғдойни унга тенг деб олдилар).