وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَنِي مُوسَى، بْنُ عُقْبَةَ عَنْ أَبِي النَّضْرِ، عَنْ كِتَابِ، رَجُلٍ مِنْ أَسْلَمَ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يُقَالُ لَهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي أَوْفَى فَكَتَبَ إِلَى عُمَرَ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ حِينَ سَارَ إِلَى الْحَرُورِيَّةِ يُخْبِرُهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ فِي بَعْضِ أَيَّامِهِ الَّتِي لَقِيَ فِيهَا الْعَدُوَّ يَنْتَظِرُ حَتَّى إِذَا مَالَتِ الشَّمْسُ قَامَ فِيهِمْ فَقَالَ " يَا أَيُّهَا النَّاسُ لاَ تَتَمَنَّوْا لِقَاءَ الْعَدُوِّ وَاسْأَلُوا اللَّهَ الْعَافِيَةَ فَإِذَا لَقِيتُمُوهُمْ فَاصْبِرُوا وَاعْلَمُوا أَنَّ الْجَنَّةَ تَحْتَ ظِلاَلِ السُّيُوفِ " . ثُمَّ قَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَقَالَ " اللَّهُمَّ مُنْزِلَ الْكِتَابِ وَمُجْرِيَ السَّحَابِ وَهَازِمَ الأَحْزَابِ اهْزِمْهُمْ وَانْصُرْنَا عَلَيْهِمْ " .
Менга Муҳаммад ибн Рофиъ ривоят қилди, бизга Абдурраззоқ ривоят қилди, бизга ибн Журайж хабар берди, менга Мусо ибн Уқба Абу Назрдан хабар берди — Аслам (қабиласи)дан бўлган, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг саҳобаларидан бири бўлган, Абдуллаҳ ибн Абу Авфо дейиладиган кишининг мактубидан (ривоят қилди). У Ҳаррурияга юриш қилганида Умар ибн Убайдуллаҳга ёзиб, унга хабар бердики: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам душман билан учрашган кунларидан бирида қуёш оғгунча кутиб турдилар, сўнг улар орасида туриб: «Эй одамлар, душман билан учрашишни орзу қилманглар, Аллаҳдан офият (соғлик-саломатлик) сўранглар. Агар улар билан учрашсангиз, сабр қилинглар ва билингки, жаннат қиличларнинг соялари остидадир» дедилар. Сўнг Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам турдилар ва: «Эй Китобни туширган, булутларни юргизган ва аҳзоб (лашкарлар)ни мағлуб қилган Аллаҳ, уларни мағлуб қил ва бизни уларга ғолиб қил» дедилар.